Βιβλιοκριτική: Incendiary

 

"I am a shadow, I am a drop of ink. Vengeance in the night.

 I'm a Robari."

Όταν αυτές οι κομψές γαλλικές ομορφιές μου χτύπησαν την πόρτα, δύο πράγματα συνέβησαν ταυτόχρονα: η καρδιά μου φώναξε "Φάτα" και το μυαλό μου άρχισε να στήνει σκηνικά φωτογράφισης με διάφορα βιβλία. Ναι φίλοι μου, κατάφερα και συγκρατήθηκα αρκετά ώστε να βγάλω μερικές φωτογραφίες πριν τα καταβροχθίσω! Δοξάστε με! Το βιβλίο που κέρδισε μια θέση δίπλα στα macaron ήταν το Incendiary, κυρίως λόγω των χρωμάτων στο εξώφυλλο, αλλά και επειδή περίμενε αρκετό καιρό τη σειρά του για να διαβαστεί και άλλο τόσο για να γράψω γι' αυτό.

Το Incendiary λοιπόν ήταν το βιβλίο του Απριλίου του 2020 (!) του Fairyloot. Όχι πολύ καινούργιο, αλλά... Είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς Hollow Crown, της οποίας το δεύτερο βιβλίο θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες και έχει ένα πανέμορφο εξώφυλλο, το οποίο από μόνο του αποτελεί λόγο για να το έχω στη βιβλιοθήκη μου.

Γενικά για το βιβλίο

Το Incendiary είναι λίγο στανταράκι YA Fantasy. Διαθέτει όλα τα κλισέ της κατηγορίας: μαγεία, η οποία φυσικά για κάποιο λόγο θεωρείται κάτι κακό και εξοντώνεται, αντίσταση, ορφανή, μοναχική πρωταγωνίστρια που δεν ταιριάζει πουθενά, undercover επιχείρηση, έναν ιδιόρρυθμο βοηθό, όμορφο αλλά αλαζονικό πρίγκιπα, ερωτικό τρίγωνο, αυτά μου περνάνε αυτήν τη στιγμή από το μυαλό. Το θέμα είναι ότι η Zoraida Cordoba τα συνδυάζει αρκετά καλά και το βιβλίο δεν κουράζει.

Υπόθεση

Το βιβλίο μας μεταφέρει σε έναν τόπο που μοιάζει πολύ με την Ισπανία την εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Όπως και στην πραγματικότητα, η μαγεία είναι κάτι κακό που απαγορεύεται και οι άνθρωποι με το χάρισμά της καταδιώκονται, φυλακίζονται και εκτελούνται. Η πρωταγωνίστρια η Ρενάτα είναι μέλος της αντίστασης, αλλά λόγω του είδους του χαρίσματος που διαθέτει και μιας σκοτεινής περιόδου στο παρελθόν της οι υπόλοιποι την φοβούνται και την αποφεύγουν. Όταν το αγόρι που αγαπά αιχμαλωτίζεται, η Ρενάτα ξεκινάει μία αποστολή διάσωσης που θα τη φέρει στο μέρος όπου ξεκίνησαν όλα.

Χαρακτήρες

Η κεντρική πρωταγωνίστρια είναι η Ρενάτα, ένα ορφανό κορίτσι και μέλος της αντίστασης. Είναι δυναμική, πεισματάρα, όχι ιδιαίτερα παρορμητική και εγωίστρια, την οποίας όμως σχεδόν κανένα άλλο μέλος της αντίστασης δεν εμπιστεύεται λόγω του ιδιαίτερου χαρίσματός της. Το χάρισμά προσωπικά δεν το έχω συναντήσει σε κάποιο άλλο βιβλίο και είναι ότι μπορεί να αφαιρέσει αναμνήσεις από όποιον αγγίζει με καταστροφικές συνέπειες. Αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα είναι ότι η χρήση της μαγείας της δεν έρχεται χωρίς κόστος για την ίδια, κάτι που δεν συναντάμε συχνά. Έτσι είναι κάτι που δεν χρησιμοποιείται αλόγιστα για να τη γλυτώσει από κάθε δύσκολη θέση στην οποία θα βρεθεί. Είναι βέβαια και η φύση του τέτοια που η χρησιμότητά του είναι λίγο περιορισμένη σε καταστάσεις κινδύνου. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η αυτοαμφισβήτηση, ευτυχώς όμως δεν καταλήγει σε γκρίνια.

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι αρκετά καλογραμμένοι, δρουν βάσει της προσωπικότητας τους και όχι εξυπηρετώντας την πλοκή. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας μας παρουσιάζονται και τα υπόλοιπα τρία χαρίσματα, χωρίς ωστόσο να αναλύονται ιδιαίτερα, αν και ο αριθμός τους είναι αρκετά μικρός για να αφήσει περιθώρια περαιτέρω ανάπτυξης. Θεωρώ πως είναι κάτι που θα δούμε περισσότερο στο δεύτερο βιβλίο (αν κρίνω και από τον τίτλο του) και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. 

Πλοκή - Εξέλιξη

Η ιστορία κυλάει με ωραίο και σταθερό ρυθμό, χωρίς να κάνει κάπου κοιλιά. Συμβαίνουν αρκετά πράγματα, υπάρχουν αποκαλύψεις καθώς η Ρενάτα έχει πολλές καταπιεσμένες αναμνήσεις οι οποίες περιέχουν αρκετές πληροφορίες που βοηθούν αρκετά στην εξέλιξη της πλοκής. Λίγο πριν το τέλος ανεβάζει ρυθμό και μετά και την μεγάλη ανατροπή ήθελα τη συνέχεια χθες. Οκ, από ένα σημείο και μετά υποψιάστηκα προς τα πού πάει, οπότε ήταν περισσότερο επιβεβαίωση παρά ανατροπή, αλλά και δεν μου χάλασε κάτι.

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο ήταν τόσο όσο. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να πω ότι το είχα συνέχεια στο μυαλό μου, αυτό που με το που βρίσκεις λίγο χρόνο τρέχεις να το πιάσεις στα χέρια σου για να προλάβεις να διαβάσεις έστω δυο, τρεις σελίδες. Βέβαια. έχω ήδη προπαραγγείλει το επόμενο. 

Τα αδιάβαστα στα ράφια με κοιτάζουν περίεργα...

3,5 αστεράκια

Read More

Βιβλιοκριτική: Ένας Άνθρωπος που τον Έλεγαν Οβ

 

"Ο θάνατος είναι παράξενο πράγμα. Οι άνθρωποι ζούνε όλη τους τη ζωή σαν να μην υπάρχει, και όμως συχνά είναι ένα από τα μεγαλύτερα κίνητρα για να ζήσει κανείς. [...] Γιατί ο μεγαλύτερος φόβος του θανάτου είναι πάντα μήπως μας προσπεράσει. Και μας αφήσει εκεί μόνους."

Τελειώνοντας το Άνθρωποι με Άγχος συνειδητοποίησα πως το μόνο από τα μυθιστορήματα του Backman που δεν είχα διαβάσει είναι το πρώτο του. Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει έτσι. Έπρεπε να το διορθώσω. Και το διόρθωσα.

Στο Ένας Άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ πρωταγωνιστής είναι φυσικά ο Οβ, ένας μοναχικός και γκρινιάρης ηλικιωμένος. Ο Οβ εκνευρίζεται με τους πάντες γύρω του και όπως είναι λογικό δεν έχει και πολλές συμπάθειες στη γειτονιά όπου ζει. Αυτό θα αλλάξει με την άφηξη της Παρβανέχ και της οικογένειάς της, η οποία εισβάλλει στη ζωή του προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση.

Οι προσδοκίες μου από τον Backman είναι πάντα υψηλές, ακόμη και όταν πρόκειται για το πρώτο του μυθιστόρημα. Και όπως δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ, έτσι και τώρα. Ο Οβ είναι ένας χαρακτήρας που κανονικά θα έπρεπε να αντιπαθώ. Βλέπει μόνο τα στραβά στους ανθρώπους γύρω του και θεωρεί πως μπορεί να κάνει τα πάντα καλύτερα από αυτούς (συνήθως βέβαια έχει δίκιο). Και κάπου εκεί άρχισε να μου θυμίζει λίγο τον παππού μου, που πάντα ήθελε να καταπιάνεται με κάτι να μαστορεύει, που είχε ό,τι εργαλείο μπορούσες να φανταστείς και που, ναι, θεωρούσε πως μπορούσε να κάνει τα πάντα καλύτερα από τους άλλους (και συνήθως είχε δίκιο). Ευτυχώς δεν ήταν και γκρινιάρης.

Ο Backman αγκαλιάζει τον Οβ με καλοσύνη και χιούμορ. Ξεδιπλώνει τη ζωή του και προσφέρει όλες τις λεπτομέρειες που χρειάζεται κανείς για να τον κατανοήσει και τελικά να τον αγαπήσει. Η σχέση του με τη γυναίκα του είναι γεμάτη τρυφερά και αστεία στιγμιότυπα και μια ζεστασιά που υπάρχει μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους που μπόρεσαν να δουν πραγματικά την ουσία και την ψυχή του άλλου. Η Σόνια είναι το χρώμα στη ζωή του Οβ και όταν εκείνη χάνεται όλα γίνονται γκρίζα. Η μοναξιά και το πώς τη βιώνουν τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν είναι ένα θέμα για το οποίο διαβάζω συχνά και είναι πραγματικά λυπηρό να το περνάει κανείς αυτό, ειδικά προς το τέλος της ζωής του. 

Η είσοδος της Παρβανέχ και της οικογένειάς της στη ζωή του Οβ βάζει τη ζωή του Οβ σε μία τροχιά που ο ίδιος δεν θα φανταζόταν ποτέ και τη γεμίζει με ένα τσούρμο φασαριόζικους και ετερόκλητους ανθρώπους και μία ταλαιπωρημένη αδέσποτη γάτα. Η καλοσύνη που του δείχνει η Παρβανέχ, δίνοντάς του τρόπους να νιώσει χρήσιμος ξανά ζεσταίνει την καρδιά και εύχομαι να υπήρχε μια Παρβανέχ στη ζωή κάθε ανθρώπου που που το έχει ανάγκη.

Και αν κρατάω κάτι από το βιβλίο είναι αυτό: Ας έχουμε τα μάτια μας και την καρδιά μας ανοιχτά όπως η Παρβανέχ. Οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες. Το σημαντικότερο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι η καλοσύνη.

5 αστεράκια

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Broken Hill Publishers.

Read More

Βιβλιοκριτική: Άνθρωποι με Άγχος

 

"Μερικές φορές κοιτάζουμε γύρω μας, στον χώρο εργασίας μας ή στις συναντήσεις γονέων, ή στον δρόμο, και διαπιστώνουμε με τρόμο ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μόνο εμείς πρέπει να προσποιούμαστε. Όλοι οι άλλοι έχουν τα μέσα και τον έλεγχο και την αντοχή να κάνουν τα πάντα".

Τον Fredrik Backman τον αγαπώ. Είναι στο top three των αγαπημένων μου συγγραφέων. Τα βιβλία του με κάνουν να νιώθω σαν να επιστρέφω σπίτι μετά από μια κρύα και κουραστική μέρα. Επιστρέφω εκεί που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν. Το γράψιμό του είναι για μένα πολύ προσωπικό, ακόμη και αν δεν έχω ζήσει όλες τις καταστάσεις που αναφέρει. Σαν να είναι ο μοναδικός που εκπέμπει σ' αυτήν την ιδιαίτερη συχνότητα μέσα μου. Το Άνθρωποι με Άγχος είναι το τελευταίο του βιβλίο και θέλω να σου πω ότι κανένα άγχος δεν είχα για το αν θα μου αρέσει. Τόσο πολύ τον εμπιστεύομαι. Ειμαι σίγουρη πως και τη λίστα με τα ψώνια του να διαβάσω, πάλι θα βουρκώσω.

Το Άνθρωποι με Άγχος είναι η ιστορία μιας ομηρίας μετά από μία ληστεία που δεν εξελίγθηκε όπως θα έπρεπε. Η λήστής που την επιχείρησε, στην προσπάθειά της να γλυτώσει από την αστυνομία, θα καταφύγει σε ένα διαμέρισμα γεμάτο πιθανούς αγοραστές, ενώ έξω στον δρόμο δύο αστυνομικοί προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση και τη μεταξύ τους σχέση.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο η ιστορία έχει να κάνει με το άγχος και τις απερίσκεπτες και βλακώδεις πράξεις στις οποίες πολλές φορές αυτό μας οδηγεί. Οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται από τις συνθήκες να έρθουν κοντά (κάποιοι παρά τη θέλησή τους) και να μοιραστούν τους φόβους τους με αγνώστους. Παρά τον αριθμό τους και το γεγονός ότι κανείς τους δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή περισσότερο από τους υπολοίπους, είναι ολοκληρωμένοι, καθένας με τις ιδιοτροπίες, το φως και το σκοτάδι με το οποίο παλεύει. Στους περισσότερους μπόρεσα να δω και ένα δικό μου κομμάτι και να τους αγαπήσω όλους εξίσου. 

Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο όπως η αγάπη του γονιού για το παιδί του και πού μπορεί να τον οδηγήσει, η μοναξιά, η απέχθεια προς τον εαυτό μας, οι τύψεις, η αγωνία να είμαστε αρκετοί, οι βιαστικές πρώτες εντυπώσεις και πόσο λανθασμένες είναι συχνά και ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Καθώς διάβαζα αναρωτιώμουν πώς θα αντιδρούσα στη θέση του κάθε χαρακτήρα, πόσο διαφορετικά θα χειριζόμουν την ίδια κατάσταση.

Όπως είπα και πριν ο Backman πάντα χτυπάει στην καρδιά για μένα και γι' αυτότον αγαπώ. Η γραφή του είναι παραπλανητικά απλή, με βάζει πάντα μέσα στην ψυχή των χαρακτήρων του να δω την αλήθεια τους. Η καρδιά μου σπάει για όλα αυτά που τους πληγώνουν και χαίρεται  με όλες τις μικρές ή μεγάλες καλοσύνες  που τους ανακουφίζουν. Το δάκρυ βέβαια κορόμηλο, μη γελιέσαι! Έτσι, ανακατεμένα τα δάκρυα της λύπης με αυτά της χαράς... Κάπως έτσι ήρθε η κάθαρση. Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι το βιβλίο δεν είναι η ιστορία μιας ληστείας που δεν εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε, αλλά η ιστορία μιας ληστείας που εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα έπρεπε.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

5 αστεράκια

Το έχεις διαβάσει; Πώς σου φάνηκε;

Read More

Βιβλιοκριτική: Και δεν έμεινε κανένας

 

"Τώρα μικρός στρατιώτης υπήρχε μόνο ένας,

πήγε και κρεμάστηκε και δεν έμεινε κανένας."

Πρέπει να παραδεχτώ ότι σχετικά πρόσφατα ξεκίνησα να διαβάζω Agatha Christie και δεν μπορώ να εξηγήσω με βεβαιότητα αυτήν την καθυστέρηση, καθώς τα αστυνομικά μυστήρια είναι από τα αγαπημένα μου είδη. Και φυσικά ήταν έρωτας από το πρώτο βιβλίο. (Ίσως η ανάρτηση έπρεπε να γίνει χθες...)

Αυτό που έχω καταλάβει για τον τρόπο που γράφει είναι ότι χειρίζεται το δυσάρεστο και φριχτό θέμα της δολοφονίας ενός ανθρώπου (ή και περισσοτέρων) με λεπτότητα, χωρίς να καταφεύγει στην ηδονοβλεπτική παρουσίαση σοκαριστικών πληροφοριών των συνθηκών κάτω από τις οποίες το θύμα έχασε τη ζωή του, όπως πολλά από τα σύγχρονα αστυνομικά. Κρατάει το μυαλό του αναγνώστη απερίσπαστα επικεντρωμένο στις πληροφορίες που θα τον οδηγήσουν να ανακαλύψει τον ένοχο. 

Το "Και δεν έμεινε κανένας" έχει ψηφιστεί ως το καλύτερο βιβλίο της και όχι αδίκως. Ο ανεξιχνίαστος φόνος δέκα ανθρώπων χωρίς προφανή σύνδεση μεταξύ τους, σε ένα απομονωμένο νησί, αποτελεί το τέλειο έγκλημα, πράγμα που αποτέλεσε πρόκληση για τη συγγραφέα ώστε να γράψει το συγκεκριμένο βιβλίο.

Το γεγονός ότι διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο νησί, το οποίο οι καιρικές συνθήκες τη δεδομένη στιγμή καθιστούν απροσπέλαστο δημιουργεί ένταση και οι πρωταγωνιστές (μαζί τους κι εγώ) οδηγούνται σταδιακά στην παράνοια, καθώς το πλήθος τους καθιστά αδύνατη την παρακολούθηση του ποιός είναι πού και με ποιόν. Η Christie χειρίζεται με απίστευτη μαεστρία αυτήν τη "χορογραφία" και οι ύποπτοι στο μυαλό μου εναλάσσονταν σαν εικόνες σε view master. (αν είσαι γενημμένος τη δεκαετία του 80 ξέρεις...) Με κάθε νέα δολοφονία ο κλοιός γύρω από τα υποψήφια θύματα (;) στενεύει όλο και περισσότερο.

Το μυστήριο και η λύση του όμως αποτελούν μόνο την πρώτη ανάγνωση της ιστορίας. Σε μία δεύτερη ανάγνωση μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι ένας από τους άξονες πάνω στους οποίου κινείται το βιβλίο είναι η απονομή δικαιοσύνης. Ήδη από την αρχή γνωρίζουμε πως οι πρωταγωνιστές έχουν υπάρξει θύτες εγκλημάτων για τα οποία δεν καταδικάστηκαν ποτέ. Τα όσα τους συμβαίνουν στο νησί είναι η πληρωμή τους γι' αυτό και μου ήταν αρκετά δύσκολο να τους δω ως θύματα και να τους λυπηθώ, πράγμα που ξεκίνησε ένα εσωτερικό debate περί της προαναφερθείσας απονομής δικαιοσύνης, τι (πρέπει να) συμβαίνει όταν το σύστυμα αποτυγχάνει και κατά πόσο ο τελικός θύτης δικαιολογείται. 

Χωρίς να εμβαθύνει πολύ στους χαρακτήρες της και με αφορμή τον εγκλεισμό τους η Christie αποκαλύπτει τον τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν. Πώς αντιμετωπίζουν τις πράξεις του παρελθόντος και αν μετανιώνουν. Δεν χρειάστηκε να γνωρίζω κάτι περισσότερο γι' αυτούς. Άλλωστε η δύναμη του βιβλίου δεν είναι οι χαρακτήρες, αλλά το πώς η Christie σε απομονώνει με αυτούς που θέλει για να στρέψει την προσοχή σου μακρυά από το σημείο που συμβαίνει το έγκλημα.

Ένα ακόμη bonus είναι η υπέροχη επανέκδοση των εκδόσεων Ψυχογιός. Εννοείται πως τα θέλω όλα!

5 αστεράκια

Έχεις διαβάσει Agatha; Ποιά είναι η γνώμη σου;

 

Read More

Βιβλιοκριτική: The Left-Handed Booksellers of London

 

"A left-handed bookseller I did spy

In a wood one darkling day

I durst not ask their business, why

Best not to know, I do say"

Ας μιλήσουμε για περίεργους τίτλους, αγαπητέ αναγνώστη... Όλοι έχουμε ακούσει να λένε "Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του", αλλά με τον τίτλο του τι γίνεται; Και μπορεί να μην είναι αρκετός για να το κρίνεις, είναι ωστόσο αρκετό για να σε καλέσει κοντά του. 

Δεν θα σου πω ψέματα. Οι περίεργοι τίτλοι είναι η Σειρήνα μου. Όταν το μάτι μου πέφτει πάνω σε ένα βιβλίο με τον τίτλο: "The Particular Sadness of Lemon Cake", στον εγκέφαλό μου σκάνε πυροτεχνήματα και ξαφνικά βρίσκομαι με το βιβλίο στο χέρι χωρίς σχεδόν να το καταλάβω. Οι μικρές αυτές εκρήξεις αρχίζουν και δημιουργούν προσδοκίες, γιατί ένα μυαλό που εμπνεύστηκε έναν τέτοιο τίτλο πώς θα μπορούσε να μην τον ταιριάξει με μια εξίσου ιδιαίτερη ιστορία; Σωστά; Νόχι... Ή τουλάχιστον όχι πάντα. Το The Left-Handed Booksellers of London πέφτει σε αυτήν την κατηγορία...

Το βιβλίο ήρθε στα χέρια μου μέσω του Litjoy Σεπτεμβρίου 2020 με θέμα "Αγαπημένες λογοτεχνικές οικογένειες" λαι η υπόθεση έχει ως εξής: Σε αναζήτηση του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ η Susan καταλήγει στο Λονδίνο, όπου γνωρίζει τον Merlin, ένα Αριστερόχειρα Βιβλιοπώλη, ο οποίος μαζί με τη Δεξιόχειρα αδελφή του Vivien (και το υπόλοιπ σόι Βιβλιοπωλών) προστατεύουν τον Νέο κόσμο από τις επικίνδυνες οντότητες του Παλαιού Κόσμου. Παράλληλα προσπαθούν να ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από τον θάνατο της μητέρας τους και όπως είναι αναμενόμενο, οι δύο έρευνες διασταυρώνονται.

Τι να πω αγαπητέ αναγνώστη, it had me at "Hello". Γιατί όταν αναφερόμαστε σε βιβλιοπώλες, μιλάμε για αληθινούς βιβλιοπώλες και ένας κόσμος όπου ένα μυστικό δίκτυο από αυτούς προστατεύει τον κόσμο από το κακό... Ε, δεν θέλει και πολύ για να ξεκινήσουν τα πυροτεχνήματα που λέγαμε πριν. 

Φωτογραφία από https://www.instagram.com/picjumbo/

Η πρώτη αίσθηση που μου έδωσε ήταν σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, καθώς η Susan μπαίνει σε έναν κόσμο του οποίου την ύπαρξη αγνοούσε και φυσικά τίποτα δεν βγάζει νόημα γι' αυτήν. Αυτό που αγαπώ στα βιβλία φαντασίας είναι ο νεός κόσμος που αποκαλύπτεται, το είδος της μαγείας, τα πλάσματα που τον κατοικούν, τα μέρη και η ιστορία πίσω από όλα αυτά. Όπως όμως και στην Αλίκη, όπου κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει σε ένα μικρό κορίτσι τι συμβαίνει και γιατί, ο Nix αφήνει τους χαρακτήρες του να απευθύνονται στην Susan με τον ίδιο τρόπο, εξηγώντας της μόνο τα απολύτως απαραίτητα και πολλές φορές μιλώντας για αυτήν σαν να μην βρίσκεται καν εκεί. Το αποτέλεσμα είναι να έχει η ιστορία μια αίσθηση του ημιτελούς, σαν ένα σπίτι το οποίο έχει χτιστεί αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να επιπλώσει ή να διακοσμίσει. 

Ήθελα να μάθω τόσα πολλά για τους Βιβλιοπώλεις: από πού προέρχονται, από πού πηγάζει η μαγεία τους ή τι είναι αυτό που κάνει τους Αριστερόχειρες τόσο ξεχωριστούς σε σχέση με τους Δεξιόχειρες, ώστε να αξίζουν την αναφορά στον τίτλο, καθώς οι δεύτεροι είναι αυτοί που φαίνεται να χειρίζονται περισσότερο τη μαγεία.

Η ιστορία αναπτύσσεται με σχετικά γρήγορο ρυθμό αλλά δεν συμβαίνουν και πολλά και η κλιμάκωση δεν έρχεται ποτέ. Οι δύο έρευνες φτάνουν στο τέλος τους χωρίς καμία ένταση, ένα ακόμη συστατικό που λείπει από το βιβλίο. Υπάρχουν ενδιαφέροντες δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι οποίοι μένουν επίσης άνευροι και ημιτελείς, έχοντας αναπτυχθεί αρκετά για να προωθήσουν την πλοκή αλλά τίποτα περισσότερο. 

Αν περιέγραφα με μία μόνο λέξη το βιβλίο, αυτή θα ήταν "επιφανειακό". Ο Nix είχε μια πολύ ωραία ιδέα με πολλές δυνατότητες να αναπτυχθεί σε κάτι μαγικό που θα κέρδιζε την καρδιά κάθε αναγνώστη που ως μικρό παιδί ο βιβλιοπώλης ήταν ο ήρωάς του και το βιβλιοπωλείο ένα μέρος γεμάτο μαγεία. Δυστυχώς προτίμησε να επαναπαυθεί στο βιβλιοφιλικό του θέμα, χρησιμοποιώντας το ως μοναδικό παράγοντα εντυπωσιασμού.

2 αστεράκια

 

Read More

Η Σιωπηλή Ασθενής

"Όπως θα δείτε, πρόκειται για μια απίστευτη ιστορία - δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό. Αν θα την πιστέψετε ή όχι, εξαρτάται από σας."

Καλό μήνα βιβλιοπαρεάκι! Τι μου κάνεις; Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση σήμερα: Όταν διαβάζεις μένεις πιστός στο βιβλίο που ξεκινάς ή την κάνεις την κουτσουκέλα σου με κάτι άλλο, κάτι πιο μικρό, κάτι πιο ανάλαφρο, κάτι για να ξελαμπικάρεις λίγο βρε αδερφε; Εγώ συνληθως είμαι στην πρώτη κατηγορία. Ή που θα το τελειώσω ή που θα το αφήσω αν δεν τα πάμε καλά. Το καλοκαίρι όμως, δεν ξέρω τι με πιάνει κι εκεί που διαβάζω κάτι, μόλις μου γυαλίσει κάτι άλλο, όχι απλώς το αγοράζω (tsundoku σε τελικό στάδιο) αλλά αφήνω ό,τι άλλο διαβάζω και το ξεκινάω επί τόπου. Η "γνωριμία" συμβαίνει συνήθως σε υπαίθριους πάγκους κατά τη διάρκεια διακοπών, κάτι που με γυρίζει πίσω στην παιδική μου ηλικία και σε διακοπές με τους γονείς μου, οπότε πες μου εσύ πώς να αντισταθώ;

Το ίδιο συνέβη και φέτος... Το βιβλίο που συναντούσες περισσότερο φέτος το καλοκαίρι στις παραλίες, τα λεωφορεία ή όπου αλλού μπορείς να δεις τι διαβάζει ο κόσμος είναι Η Σιωπηλή Ασθενής του Alex Michaelidis. Περνώντας λοιπόν από τον προαναφερθέντα πάγκο λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου πως "Θα ρίξω μόνο μια ματιά", το είδα και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι το σκέφτηκα για περισσότερο από ένα δευτερόλεπτο. 

Στη Σιωπηλή Ασθενή συναντάμε την Αλίσια Μπέρενσον, επιτυχημένη ζωγράφο, η οποία ζει μια ειδυλλιακή ζωή μέχρι τη στιγμή που δολοφονεί τον σύζυγό της και από τότε αρνείται να πει λέξη. Και τον Θίο Φέιμπερ, ψυχοθεραπευτή, ο οποίος βρίσκει στη σιωπή της Αλίσια την πρόκληση να πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν.

Η αφήγηση χωρίζεται σε όσα διηγείται ο Θίο για τις θεραπείες της Αλίσια αλλά και την προσωπική του ζωή και σε αυτά που γράφει η Αλίσια στο ημερολόγιό της και οδηγούν στο συμβάν. Ο Michaelidis ακολουθεί πιστά τη συνταγή για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Ο ρυθμός του είναι γρήγορος με μικρά κεφάλαια και το "ένα κεφάλαιο ακόμη και ύπνο" γίνεται πολύ εύκολα πέντε. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, αλλά σε ένα ψυχολογικό θρίλερ αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Δε χρειάζεται να τους συμπαθείς για να θέλεις να δεις τι θα γίνει στο επόμενο κεφάλαιο. Σημασία έχει τι έγινε. Γιατί η Αλίσια σκότωσε τον άντρα της; Και πού οφείλεται πραγματικά η εμμονή του Θίο μαζί της; Οι σελίδες είναι γεμάτες με ψυχουλάκια και μικρές ανατροπές και το τέλος δε θα ξέρεις από πού σου ήρθε! Εκτός κι αν είσαι από αυτούς που μάντεψαν το τέλος στην 6η Αίσθηση.

Και θα σου κάνω ακόμη μία ερώτηση: Σου έχει τύχει ποτέ να διαβάζεις ένα βιβλίο και να σου συμβαίνουν παρόμοιες καταστάσεις; Όχι, δε σκότωσα τον καλό μου, αλλά λίγο τα κλιματιστικά, λίγο τα παγωτά, λίγο τα κρύα τα νερά, το τσίμπησα το κρυωματάκι μου κι έχασα κι εγώ τη φωνή μου. Πες το και τιμωρία για την απιστία μου...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

 

Read More

Becoming - Η δική μου ιστορία

"Ήμουν γυναίκα, μαύρη και δυνατή, πράγμα που για ορισμένους ανθρώπους, με συγκεκριμένη νοοτροπία, μεταφραζόταν απλώς ως θυμωμένη. (...) Ο ευκολότερος τρόπος να αγνοηθεί η φωνή μιας γυναίκας είναι να την πλασάρει κανείς ως γκρίνια."

Το πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι τόσο μακρυά από τα ενδιαφέροντά μου όσο και η Μεγάλη Άρκτος από τη Γη. Σε αντίθεση με άλλα πράγματα εκεί (Αχ Νέα Υόρκη!). Η εκλογή του Barack Obama όμως, του πρώτου μαύρου Προέδρου στην ιστορία τους έστρεψε το ενδιαφέρον όλου του κόσμου, μαζί και το δικό μου, ακριβώς εκεί. Το ενδιαφέρον όμς δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτόν, αλλά και στην οικογένειά του και κάπως έτσι γνωρίσαμε τη Michelle Obama. 

 Η 44η Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν πάντα χαμογελαστή, είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει και έβαλε σκοπό να κάνει καλύτερα τα πράγματα για τα παιδιά. Μετά το τέλος της θητείας του συζύγου της θέλησε να πει και τη δική της ιστορία, κυκλοφόρησε το "Becoming" και πώς είναι δυνατόν να σου χαμογελάει έτσι στο εξώφυλλο και να την προσπεράσεις;

Μετά τον αρχικό ενθουσιαμό, ήμουν λίγο επιφυλακτική. Όταν ο σύζυγός σου είναι πολιτικός και μάλιστα τέτοιου βεληνεκούς, η πολιτική γίνεται η ζωή σου και κάτι τέτοιο δε θα με ενδιέφερε να το διαβάσω. Το "Becoming" ευτυχώς δεν είναι τέτοιο βιβλίο. Είναι η ιστορία της Michelle Robinson από το Σικάγο. Με τρόπο άμεσο και ύφος οικείο διηγείται τις δυσκολίες που συνάντησε μεγαλώνοντας, λόγω φυλής και οικονομικής κατάστασης, τις προσπάθειες των γονιών της ώστε να έχουν τα παιδιά τους τις ευκαιρίες που τους άξιζαν, τα όμορφα παρ' όλα αυτά παιδικά χρόνια που πέρασε, τις σπουδές της, την αρχή της καριέρας της και φυσικά τη σχέση της με τον Barack Obama. Στη αρχή της γνωριμίας τους μάλιστα ήταν και προϊσταμένη του! 

Όταν η διήγηση φτάνει στο ξεκίνημα της πολιτικής του καριέρας, το βάρος δεν πέφτει εκεί. Και πάλι είναι η δική της ιστορία. Ό,τι αντιμετώπισε ούσα φιλόδοξη και η ίδια. Οι νέες προκλήσεις που παρουσιάστηκαν με το γάμο και τη μητρότητα. Και μετά η Προεδρεία και ο Λευκός Οίκος και αυτήν να προσπαθεί να βρει τη θέση της και τη φωνή της.

"Μερικές φορές ένιωθα σαν κύκνος σε λίμνη, ξέροντας ότι η δουλειά μου ήταν εν μέρει να γλυστρώ γαλήνεια στην επιφάνεια ενώ κάτω από το νερό δεν σταματούσα ούτε στιγμή να κουνάω με φούρια τα πόδια μου."

 Παρά τον μεγάλο όγκο του κυλάει νεράκι. Δε νιώθεις ότι διαβάζεις, αλλά ότι την έχεις απέναντί σου και την ακούς από πρώτο χέρι. Στην πρωτότυπη έκδοση του Audiobook στα Αγγλικά όντως την ακούς καθώς την αφήγηση την κάνει η ίδια. Είναι άμεση, αστεία έξυπνη και (φαίνεται) ειλικρινής. Χωρίς μιζέρια στις δυσκολίες, χωρίς έπαρση στις επιτυχίες, ένα πραγματικό πρότυπο για κάθε νέο κορίτσι, γυναίκα και μητέρα. 

Και αφού ακόμη και αυτή, η προσωποποίηση της οργάνωσης, ξέχασε να αγοράσει σκούφο στο παιδί της για τη μέρα της ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του Barack Obama για την Προεδρεία των ΗΠΑ στο ψωφόκρυο του Σικάγο, μην ανησυχείς φίλη μου! Μάλλον τα πάς καλύτερα απ' όσο αφήνεις τον εαυτό σου να πιστέψει!

Είναι αμερόληπτη; Όχι 100%, δε νομίζω. Αλλά αυτή είναι η δική της ιστορία. Και δε χρειάζεται.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Athens Bookstore Bublications.

Read More

Οι Καλοί

 

"Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται διαφορετικοι. (....) Γεννιούνται στην έξω πλευρά των πραγμάτων, με δέρμα λίγο πιο λεπτό, μάτια πιο ευαίσθητα σε αυτά που περνού απαρατήρητα από τους περισσότερους. Οι καρδιές τους καταπίνουν περισσότερο αίμα από τις συνηθισμένες καρδιές, το ποτάμι κυλάει διαφορετικά μέσα τους."

Αν ανήκεις σε αυτούς που δεν έχουν διαβάσει ακόμη τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ, θα σου πρότεινα να σταματήσεις ό,τι κάνεις, να βρεις με όποιον τρόπο το βιβλίο και να το διαβάσεις. Αν πάλι όχι (good for you!), μπορείς να συνεχίσεις.

ΟΙ ΚΑΛΟΙ είναι το δεύτερο βιβλίο της Hannah Kent, της Αυστραλής που πριν από λίγα χρόνια έκανε όλο το βιβλιοσύμπαν να μιλάει για αυτήν και το πρώτο της πόνημα, τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ. Εδώ η Kent μεταφέρει τη δράση στην ιρλανδική ύπαιθρο του 1825, όπου η Nora, έχοντας πρόσφατα χάσει τον σύζυγό της, έχει μείνει μόνη να φροντίζει τον ασθενικό γιό της νεκρής της κόρης. Μη μπορώντας να ανταπεξέλθει στη φροντίδα του, προσλαμβάνει τη 14χρονη Mary. Η ανεξήγητη κατάσταση της υγείας του όμως, πυροδοτεί φήμες πως το αγόρι προκαλεί κακοτυχία και θάνατο, αναγκάζοντας τη Nora να ζητήσει τη βοήθεια της Nance, που έχει το χάρισμα να θεραπεύει. Ακολουθώντας τις παγανιστικές πρακτικές της, οι τρεις γυναίκες προσπαθούν να αποκαταστήσουν την υγεία του Micheal, δοκιμάζοντας τα όρια του οίκτου.

Όπως και με το προηγούμενο βιβλίο της, η γραφή της Kent είναι πυκνή. Καμία λέξη της δεν είναι περιττή και οι περιγραφές του περιβάλλοντος περιορίζονται στο να σε βοηθήσουν να «δεις» τον χώρο, χωρίς να κουράζουν με περιττές λεπτομέρειες, αφήνοντας το βάρος να πέσει στους χαρακτήρες και την πλοκή. Ο μικρόκοσμος που δημιουργεί είναι εξίσου πυκνός και θρησκεία, προλήψεις, παγανιστικές πρακτικές και φιλοσοφίες, έρχονται σε αντίθεση με το κριτικό πνεύμα.
 

Το μοναδικό μειονέκτημα του βιβλίου είναι η απουσία ενός χαρακτήρα αντίστοιχης δυναμικής με την Agnes, καθώς οι τρεις πρωταγωνίστριες, αν και καλογραμμένες, δεν έχουν τον δικό της αντίκτυπο:
 

Η Nora και η εμμονή της να διώξει τη νεράιδα από τον εγγονό της. Μια εμμονή που πηγάζει από την αγάπη της γι’ αυτόν ή ίσως από την ντροπή για την κατάστασή του και τον φόβο της περιθωριοποίησης. 

Η Nance, με το αμφίβολο χάρισμα,που επιμένει στις πρακτικές, ανίκανη να δείξει έλεος, εξαιτίας της πίστης της ή της ανάγκη της για επιβίωση.
Η Mary, που έρχεται από το πουθενά για να είναι αυτή που θα προσφέρει στον Micheal τη στοργή που του αρνείται η γιαγιά του και που είναι η μόνη που μπορεί να δει πέρα από τη δεισιδαιμονία.
 

Ψέματα δε θα σου πω, δεν ενθουσιάστηκα από την αρχή. Αργεί λιγάκι να πάρει μπρος, η αφήγηση σπάει στα τρία και ίσως τελικά η (αναπόφευκτη) σύγκριση με τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ να το αδικεί, η αλήθεια όμως είναι ότι ΟΙ ΚΑΛΟΙ μπορεί επάξια να σταθεί δίπλα στο μεγάλο "αδελφάκι" του και η Hannah Kent πρέπει σίγουρα να μπει στο ραντάρ σου. Στο δικό μου έχει ήδη μπει.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Read More

Κίρκη

"Με πέταξες στα κοράκια, αλλά τελικά προτιμώ αυτά από εσένα..."

Κάθε τόσο εμφανίζεται στα ράφια ένα βιβλίο που είναι ένα μικρό κομμάτι τελειότητας. Η ΚΙΡΚΗ είναι ένα τέτοιο βιβλίο, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά και είμαι τόσο χαρούμενη που επιτέλους θα σου μιλήσω γι' αυτό.

 Στην ΚΙΡΚΗ λοιπόν, παρακολουθούμε την ιστορία της Κίρκης (προφανώς), μιας από τις κατώτερες θεότητες του αρχαίου ελληνικού πάνθεον και κόρης του Τιτάνα Ήλιου. Από το πέρασμά της στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ του Ομήρου δεν μαθαίνουμε πολλά γι' αυτήν. Είναι μάγισσα, ζει μόνη της (πράγμα ασύλληπτο για γυναίκα της εποχής) στο νησί της Αιαίας και μετατρέπει όσους αποβιβάζονται εκεί σε γουρούνια... Εδώ θα μάθουμε για τα παιδικά της χρόνια, την περιφρόνηση από την οικογένειά της, το περιστατικό που οδήγησε στη δημιουργία ενός τέρατος και την εξορία της.

Η ΚΙΡΚΗ της Miller όμως δεν είναι απλά μια θεότητα που, έχοντας βαρεθεί με την αιωνιότητα, παίζει με το ανθρώπινο είδος. Είναι μια γυναίκα που κατάφερε μέσα στη μοναξιά και την απομόνωση να βρει τον εαυτό της, τη δύναμη και τη φωνή της, να σταθεί στα πόδια της και να πάει κόντρα σε όλους για όσα αγαπά.

Τα θέματα που θίγονται είναι θέματα που εξακολουθούν να απασχολούν τις γυναίκες σήμερα, ίσως πολύ περισσότερο απ' όσο τότε:

• η εξωτερική εμφάνιση και πώς αυτή επηρεάζει τη συμπεριφορά των γύρω μας
• η καχυποψία που αντιμετωπίζει μία ανεξάρτητη γυναίκα που δε φαίνεται να έχει την ανάγκη κάποιου για την ευημερία και την ασφάλειά της
• η μητρότητα και πόσο αλλάζει τη ζωή σου. Αυτά που κερδίζεις αλλά και όσα χάνεις
• ο έρωτας φυσικά

Αν σου αρέσει η μυθολογία (όπως κι εμένα) τότε μάλλον θα σου αρέσει και η ΚΙΡΚΗ, καθώς στις σελίδες της εμφανίζονται πολλά γνωστά μας πρόσωπα. Ο Προμηθέας, ο Ερμής, η Αθηνά, ο Δαίδαλος, ο Μινώταυρος, ο Θησέας, η μάγισσα Μήδεια και φυσικά ο Οδυσσέας και το πλήρωμά του. Θεοί και θνητοί παρουσιάζονται όπως δεν τους έχεις ξαναδεί, χωρίς τη λάμψη του μύθου, γεμάτοι ελαττώματα, εγωισμούς, μικροπρέπεια και κακία. Κάτι σαν σαπουνόπερα, με την καλή έννοια.

Αν και δεν έχει μεγάλη αγωνία στην εξέληξη της ιστορίας του, από τη στιγμή που το έπιανα στα χέρια μου, μου ήταν πολύ δύσκολο να το αφήσω. Ξενύχτησα μαζί του και δε θέλω να γίνω γραφική λέγοντάς σου πως ο λόγος του έρρεε σαν γάργαρο ρυάκι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Η γραφή της Miller είναι ονειρεμένη, χωρίς επιδειξιομανίες και βαρύγδουπες εκφράσεις, αλλά με τέτοια αμεσότητα και αλήθεια που εύκολα βρίσκει τον τρόπο να μιλήσει απ' ευθείας στην καρδιά.

Η ΚΙΡΚΗ έρχεται με τη φόρα που της δίνουν τα τόσα βραβεία που έχει κερδίσει (ανάμεσά τους και το Goodreads Choice Award για το 2018) και σου την προτείνω ανεπιφύλακτα για παρέα. Διάλεξέ την και δεν θα χάσεις. 

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

Read More

Έθιμα Ταφής

"Το να γνωρίζεις τι έχει κάνει ένας άνθρωπος, και το να γνωρίζεις ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος, είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα..."

Στην Ισλανδία του 1828 η Agnes Magnusdottir καταδικάστηκε σε θάνατο για το φόνο του εραστή της και η εκτέλεσή της ήταν η τελευταία (δημόσια εκτέλεση) στη χώρα της. 190 χρόνια μετά, μια Αυστραλή, η Hannah Kent, θα της δώσει για πρώτη φορά φωνή και θα διηγηθεί την ιστορία της (πολύ γνωστή στην Ισλανδία, ελάχιστα στον υπόλοιπο κόσμο) από μια άλλη σκοπιά. 

Παρόλο που αποφεύγω τα spoilers όπως ο διάβολος το λιβάνι, τα βιβλία στα οποία το τέλος είναι γνωστό από την αρχή ασκούν πάνω μου μια περίεργη γοητεία. Αυτή η ελπίδα ότι το τέλος θα αλλάξει μου δημιουργεί ένα περίεργο είδος αγωνίας και ένα δέσιμο με τους καταδικασμένους ήρωες, που δύσκολα το βρίσκω αλλού. Η ιστορία της  Agnes ξεδιπλώνεται με τέτοιο τρόπο, η φωνή της είναι τόσο δυνατή και καθαρή, που δε μπορεί παρά να σου ραγίσει η καρδιά με τη μοίρα της. Μια μοίρα που τη σφραγίζει η ίδια με το δυναμισμό, την εξυπνάδα και την άρνησή της να υποταχτεί και να σκύψει το κεφάλι, σε μια εποχή που δεν επέτρεπε στις γυναίκες περιουσία, δικαιώματα, ούτε καν φωνή. 

"Βλέπουν ότι το κεφάλι μου στέκεται στους ώμους μου, και πιστεύουν πως μια γυναίκα που σκέφτεται, δεν είναι άξια εμπιστοσύνης..."

Αυτό που με συνεπήρε όμως πραγματκά είναι ο τρόπος γραφής της Kent. Καθαρός , άμεσος, δυναμικός, χωρίς να στερείται ομορφιάς, μοιάζει αντάξιος του χαρακτήρα της ηρωίδας. Κάθε λέξη μοιάζει να έχει τη δική της βαρύτητα. Όπως και ο κάθε χαρακτήρας που συνοδεύει την Agnes. Μέσα από τη συναναστροφή της με τον κάθε ένα ξεχωριστά, βλέπουμε διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα της: το πείσμα, την αποφασιστηκότητα, την ελπίδα, αλλά και το φόβο, την απελπισία και την ευάλωτη πλευρά της.

Τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ αγαπήθηκαν σε όλο τον κόσμο και όχι άδικα. Θήγει θέματα της τότε εποχής (φτώχια, θέση της γυναίκας, στερεότυπα) των οποίων ο αντίκτυπος στη σημερινή κοινωνία δεν είναι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Με συγκίνησε, με θύμωσε και με άγγιξε βαθιά, χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα με κανέναν τρόπο. 

Κυκλοφορεί (με πολύ ωραίο εξώφυλλο) από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Read More

Η Σκοτεινή Καρδιά του Δάσους

 "Ο δικός μας Δράκος δεν τρώει τις κοπέλες που παίρνει..."

Τι τους κάνει τότε; Μέσα σε μία μόνο πρόταση το βιβλίο αυτό σου υπόσχεται φαντασία, μαγεία, μυστήριο, περιπέτεια! Ως άλλη Katnis Everdeen λοιπόν, I volunteer!

Η Σκοτεινή Καρδιά του Δάσους ξεκινάει σε ένα μικρό χωριό, σε μια χώρα που μοιάζει με τη Ρωσία, με την τελετή της επιλογής της κοπέλας που θα ακολουθήσει  τον Δράκο στον πύργο του για 10 χρόνια. Και ενώ όλοι περιμένουν πως θα είναι η χαρισματική Κάσια, ο Δράκος επιλέγει την αδέξια και ατιμέλητη Αγκνιέσκα. Θα προσπαθήσει να της διδάξει τη μαγεία του (όχι με την καλύτερη συμπεριφορά ομολογουμένως), αυτή, πεισματάρα και ξεροκέφαλη (όπως κάθε δυναμική ηρωίδα που σέβεται τον εαυτό της), θα του αντισταθεί και δε θα σου αποκαλύψω κάτι παραπάνω για την ιστορία, γιατί κομμάτι της ομορφιάς της είναι ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται.

Η μαγεία γεμίζει την κάθε σελίδα και αν με ξέρεις έστω και λίγο, θα ξέρεις ότι αυτό και μόνο είναι αρκετό για να γίνουμε αυτοκόλλητοι! Κάτω από την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και του φωτός η Novik πλάθει ένα κόσμο σκοτεινό  και μια μαγεία τόσο ενστικτώδη και διαφορετική σε κάθε μάγο, όσο διαφορετικός είναι και ο χαρακτήρας του. Και ένα κακό τόσο βαθύ, ένα ολόκληρο Δάσος δηλητηριασμένο και σάπιο, που ακόμη και ο ίσκιος των δέντρων του μπορεί να σε αλλάξει για πάντα.

Εντάξει, τα ξόρκια ακούγονται λίγο αστεία, μοιάζουν περισσότερο με σαρδάμ παρά με λέξεις που κλείνουν μέσα τους δύναμη. Δε θα της το χρεώσω όμως... Επειδή, και ας παραδεχτούμε όλοι σ' αυτό το σημείο μια παγκόσμια αλήθεια, κανείς δε γράφει ξόρκια όπως η J.K Rowlling. Κανείς. Κι αν διαφωνήσεις, θα πάρω το μαγικό ραβδί μου και θα σε μεταμορφώσω σε κάτι τρομερό. Σε ξυπνητήρι ας πούμε. Τρομερή μοίρα αν θες τη γνώμη μου, γιατί βρες μου κάποιον, οποιονδήποτε, που συμπαθεί τα ξυπνητήρια...

Εγώ τελικά έμαθα τι κάνει ο Δράκος στις κοπέλες που παίρνει. Εσύ;

Read More

Μικρές Φωτιές Παντού

"Οι κανόνες υπάρχουν για έναν λόγο: αν  τους ακολουθείς, θα πετύχεις. Διαφορετικά, μπορεί να κάνεις τον κόσμο στάχτη."

 

Καλή Χρονιά! Τις κλασικές ευχές για υγεία και τα σχετικά θα τις έχεις ήδη ανταλλάξει, και παρ' όλο που είναι πολύ σημαντικές, εγώ θα σου ευχηθώ μία καλή αναγνωστική χρονιά, με ωραία βιβλία και αρκετό χρόνο για να τα απολαύσεις! Και αν είναι να μπει καλά η χρονιά, ας ξεκινήσει με ένα βιβλίο που δεν θα θέλεις να αφήσεις από τα χέρια σου.
 

Το ΜΙΚΡΕΣ ΦΩΤΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται ο τίτλος του: ανάβει μικρές φωτιές. Στον τρόπο σκέψης σου, στο πώς αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, τα κίνητρά και τις πράξεις, όχι μόνο τα δικά σου, αλλά και των ανθρώπων γύρω σου.
 

Στο τακτοποιημένο προάστιο του Shaker Heights όπου τα πάντα υπακούουν σε κανόνες (από το χρώμα στις προσόψεις των σπιτιών και του ύψος του γκαζόν έως τη συμπεριφορά των καθώς πρέπει κατοίκων του), μία φωτιά ξεσπά στο σπίτι των Richardson, ενώ η Izzy, το μικρότερο παιδί της οικογένειας (και πιθανότητα η υπέυθυνη για τον εμπρισμό), αγνοείται. Το βιβλίο διηγείται τα γεγονότα που οδήγησαν στη φωτιά. Την άφιξη της αντισυμβατικής Mia και της κόρης της, Pearl στο Shaker Heights, τους δεσμούς που αναπτύσσουν με τα μέλη της οικογένειας Richardson, μία δίκη για την κηδεμονία ενός παιδιού που διχάζει την τοπική κοινωνία (κι εσένα μαζί).
 

Ο γρήγορος ρυθμός και οι μεγάλες εντάσεις δεν είναι χαρακτηριστικά της ιστορίας. Παρ' όλα αυτά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω και το άνοιγα έστω και για δύο σελίδες αν μου δινόταν η ευκαιρία. Τόση είναι η δύναμη των χαρακτήρων του και του τρόπου που το παρελθόν και τα μυστικά τους, ο μικρόκοσμος του καθενός επηρεάζει τις ζωές όλων. Η ιστορία του δε σε αφήνει να την αφήσεις. Ακόμη και όταν δεν το διαβάζεις, ακόμη και αφού το έχεις τελειώσει, θα μένει μαζί σου και θα σε κάνει να αναρωτιέσαι:
 

Πόσο καλά γνωρίζεις τους γύρω σου; Και εν τέλει πόσο καλά δικαιούσαι να τους γνωρίζεις; Μέχρι που φτάνει το δικαίωμά σου να κρατάς μυστικά, όταν αυτά αφορούν και κάποιον άλλο, ακόμη και αν το μόνο που θέλεις είναι να τον (σε;) προστατέψεις; Πόσο ανιδιοτελή είναι τα κίνητρά σου; Είσαι στ' αλήθεια τόσο καλός και συμπονετικός όσο πιστεύεις; Πόσο σίγουρος είσαι ότι υποστηρίζεις το σωστό και το δίκαιο και πόσο ταυτίζονται αυτά τα δύο;
 

Πέρα από την κοινωνική του διάσταση όμως, στο βιβλίο υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο.
 

"Όταν είσαι γονιός, το παιδί σου δεν είναι απλά κάποιος άνθρωπος: είναι ένας τόπος, ένα είδος Νάρνια, ένας αχανής αιώνιος τόπος όπου συνυπάρχουν το παρόν που ζεις, το παρελθόν που θυμάσαι και το μέλλον που προσδοκάς. (...) Είναι ένας τόπος όπου μπορείς να καταφύγεις, αν ξέρεις πώς να φτάσεις σ' αυτόν. Και κάθε φορά που το αφήνεις, κάθε φορά που το παιδί σου βγαίνει απ' το οπτικό σου πεδίο, φοβάσαι μήπως δεν μπορέσεις ποτέ να επιστρέψεις σε τούτο τον τόπο."

Και στο επίπεδο αυτό η ιστορία αφορά τις μητέρες. Κάθε είδος μητέρας. Αυτή που γεννάει ένα παιδί και αυτή που δεν μπόρεσε κι ας το ήθελε με όλη την καρδιά της. Αυτή που δεν μπορούσε να του προσφέρει όλα όσα ήθελε και το άφησε για να βρει μια καλύτερη τύχη και αυτή που επέλεξε να μην το φέρει στον κόσμο.
 

Δεν ξέρω αν σε έχω πείσει να το προσθέσεις στη λίστα με τα βιβλία που θα ήθελες να διαβάσεις, δεν ξέρω αν βοηθάει αν σου πω ότι κέρδισε το βραβείο GOODREADS CHOICE για τη χρονιά 2017 στην κατηγορία Καλύτερης Μυθοπλασίας, η Reese Witherspoon πάντως (από τα πιο γνωστά βιβλιοσκουληκάκια του Holywood) το διάβασε, το αγάπησε και αγόρασε τα δικαιώματα για να το μεταφέρει στη μικρή οθόνη με την ίδια και την Kerry Washington στους πρωταγωνιστικούς ρόλους της Elena Richardson και της Mia Warren.
 

Τα γυρίσματα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη. Προλαβαίνεις....
 

Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

 

Read More

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη

"Όλα τα 7χρονα παιδιά αξίζει να έχουν σούπερ ήρωες... Και όποιος δε συμφωνεί, είναι στην πραγματικότητα εντελώς βλάκας."

  Αυτό πιστεύει η γιαγιά της Έλσας. Η γιαγιά είναι η καλύτερη φίλη της Έλσας. Στην πραγματικότητα, η γιαγιά είναι η μοναδική της φίλη. Μαζί ταξιδεύουν σε φανταστικές χώρες και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες, επειδή η γιαγιά είναι, όπως όλοι πιστεύουν, λιγάκι τρελή. Όταν η γιαγιά πεθαίνει, αφήνει στην Έλσα ένα "χάρτη" που θα την οδηγήσει σε ένα κυνήγι θησαυρού, τη μεγαλύτερη περιπέτεια απ' όλες.

Με φόντο μια πολυκατοικία κάπου στη Σουηδία και θίασο, τους ιδιόρρυθμους κατοίκους της, η μικρή πρωταγωνίστρια, με τη  συνδρομή των πιο παράξενων βοηθών, ακολουθεί τα ψίχουλα που άφησε πίσω η γιαγιά για να ανακαλύψει τη ζωή της μοναδικής αυτής γυναίκας,  τη μαγική χώρα που έπλασε και την αλήθεια για τους κατοίκους της και την ιστορία τους. 

Φαντασία, παραμυθένια πλάσματα, μαγικές περιπέτειες, παρεξηγημένοι χαρακτήρες και μια μικρούλα που λατρεύει τον Harry Potter και τους X Men... Τι άλλο να ζητήσει η μικρή μου νερντουλοκαρδιά; Στο σημείο αυτό θα ήθελα να απονέμω 50 πόντους στον Fredrik Backman για το εξαιρετικό χτίσιμο του χαρακτήρα της Έλσας, καθώς φρόντισε να την κάνει όχι μόνο κατ' όνομα  Gryffindor, αλλά να το επιβεβαιώνει και η ίδια με τη συμπεριφορά της σε κάθε σελίδα. 50 βαθμούς στον Fredrik Backman λοιπόν (ο οποίος ανήκει ξεκάθαρα στο Ravenclaw) για την προσοχή του στις λεπτομέρειες! 

Παρά το ανάλαφρο περιτύλιγμα όμως, το βιβλίο θίγει θέματα όπως η οικογένεια  (όπου και αν τη βρίσκει κανείς), η διαφορετικότητα και η αποδοχή της, η κατανόηση, η συγχώρεση και οι ιστορίες από τη Σχεδόν Ξυπνητή Χώρα κρύβουν συμβουλές για την Έλσα όταν η γιαγιά δε θα είναι πια μαζί της. 

Αν είσαι έστω και λίγο ονειροπαρμένος (όπως εγώ) και οι ιστορίες για χώρες μαγικές, δράκους, ιππότες, τέρατα, μυθικούς ήρωες, κατάρες και δυναμικές πριγκίπισσες κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα (όπως τη δική μου), τότε αυτό είναι το επόμενο βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις!

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2246402495

Read More

Πίσω από κλειστές πόρτες

Το Πίσω από Κλειστές Πόρτες είναι το είδος του βιβλίου που πραγματικά δεν σου αρέσει καθόλου (όχι επειδή σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα, αλλά επειδή είναι απλώς κακόοοο...), αλλά για κάποιο περίεργο και διεστραμένο λόγο συνεχίζεις να το διαβάζεις.

Μας μεταφέρει πίσω από τις πόρτες του τέλειου γάμου του Jack και της Grace. Για τους φίλους τους είναι το τέλειο ζευγάρι. Ζουν στο τέλειο σπίτι. Ο Jack είναι ο τέλειος άνδρας (όμορφος, γοητευτικός, καλλιεργημένος, υπερασπιστής των αδυνάτων, με λίγα λόγια ο τέλειος gentleman). Μαζί είναι οι τέλειοι οικοδεσπότες στα τέλεια δείπνα που διοργανώνουν. Αυτό που οι φίλοι τους δεν γνωρίζουν είναι πως πίσω από όλη αυτή την τελειότητα ο Jack είναι ένας σκληρός σαδιστής, που "φτιάχνεται" από τον φόβο που προκαλεί στους άλλους. Έστεισε την τέλεια παγίδα για την Grace, που ήταν τέλεια (και τελείως εδώ που τα λέμε) αφελής και τώρα είναι το τέλειο θύμα στο τέλεια οργανωμένο σχέδιό του. 

Έχεις αρχίσει να μετράς τα τέλειος και τέλεια; Να σου πω την αλήθεια, μπήκα κι εγώ στον πειρασμό όσο διάβαζα, αλλά δεν το κάνω ποτέ αυτό. (Παρ' όλα αυτά, μου αρέσουν τα στατιστικά, γι' αυτό αν τα μέτρησες ή βρήκες το νούμερο σε κάποιο άλλο review, μπορείς να με ενημερώσεις με ένα σχόλιο και σ' ευχαριστώ πολύ).

Αυτό είναι το πρώτο μου πρόβλημα με αυτό το βιβλίο. Το κακό γράψιμο που θυμίζει Φώσκολο. Συνεχείς, αχρείαστες επεξηγήσεις. B. A. Paris γλυκιά μου, μην υποβιβάζεις άλλο τη νοημοσύνη μας, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η θέα της μαύρης σακούλας προκαλέι τόση στεναχώρια στη Grace. Μας το είπες πριν 5 σελίδες! Και αν ακούσω τη λέξη τέλειος άλλη μια φορά... 

 Η αφήγηση είναι χωρισμένη στα 2 (παρόν και παρελθόν), πράγμα που συνήθως βοηθάει στη δημιουργία του σασπένς. Αυτό που δεν βοηθάει το βιβλίο γενικά είναι η έλειψη σύνδεσης με την πραγματικότητα στο πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Πράγματα συμβαίνουν απλώς για να εξυπηρετήσουν την πλοκή, χωρίς αληθοφάνεια ή βάση στις προσωπικότητες των χαρακτήρων. 

Και αν νομίζεις ότι τουλάχιστον οι χαρακτήρες σώζουν την κατάσταση, θα απογοητευτείς λιγάκι... Ακόμη και αν ο Jack είναι αρκετά πιστευτός ως προς αυτό που είναι (απολύτως σατανικός επειδή -σωστά το μάντεψες!- μεγάλωσε σε μία οικογένεια όπου η βία και η κακοποίηση ήταν καθημερινο φαινόμενο), έρχεται ο χαρακτήρας της Grace να τα ισοπεδώσει όλα. Η Grace υποτίθεται πως είναι μία νέα, μοντέρνα και δυναμική γυναίκα που αγαπά 2 πράγματα: τη δουλειά της και τη Milly, την αδερφή της η οποία πάσχει από σύνδρομο Down και την οποία οι γονείς τους ποτέ δε θέλησαν και ποτέ δεν αγάπησαν. Ερωτεύεται κεραυνοβόλα και παράφορα τον πρωταγωνιστή μας επειδή είναι ο τέλειος (είχα λίγη ώρα να το χρησιμοποιήσω ε;) gentleman. Αυτός με τη σειρά του θέλει να την παντρευτεί αμέσως (συναγερμός Νο 1) και να πάρουν και την αδερφή της να ζήσει μαζί τους. Φυσικά η Grace πρέπει να αφήσει τη δουλειά της (συναγερμός Νο 2), αλλά όλα καλά. Ο Jack κερδίζει αρκετά και για τους τρεις... Της χτίζει ένα σπίτι που δεν επιτρέπεται να δει πριν τον γάμο (συναγερμός Νο 3) και σιγά σιγά την αποξενώνει από τους φίλους και τους συγγενείς της... Παρ' όλα αυτά το κορίτσι μας τον παντρέυεται! Από εδώ και έπειτα, ο Jack αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό και σελίδα παρά σελίδα η Grace εκπλήσσεται από κάθε επίδειξη της κακίας του...

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι λιγάκι στερεότυπα Αμερικανών που ζουν στα προάστια και η Esther, ο μόνος χαρακτήρας με προοπτικές να σώσει την κατάσταση μένει αναξιοποίητος.

Δε θα σου πω να μην το διαβάσεις. Σπανίως το κάνω. Δε θα σου πω όμως και να το διαβάσεις. Και κάπου εδώ, δε θα ξαναμιλήσω άλλο γι' αυτό το βιβλίο...

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2087118205

Read More

Origin

Μετά το Inferno είχα αποφασίσει πως η σχέση μου με τον καθηγητή Langdon είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της και έπρεπε να τελειώσει. Το Inferno ήταν στην ουσία μία δεύτερη ευκαιρία στον Dan Brown μετά το απογοητευτικό -κατά τη γνώμη μου- Last Symbol. Και, αν και μου φάνηκε καλύτερο, δεν ήταν αρκετό για να μου αλλάξει γνώμη... Όταν κυκλοφόρισαν οι πρώτες αφίσες για το Origin δεν τις πλησίαζα καν, το έπαιζα υπεράνω. "Αφού είπαμε, δεν ξαναασχολούμαστε μαζί του". Για να διαβάζεις όμως αυτό το post, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη... Τι συνέβη; Η Βαρκελώνη συνέβη. Και το κορίτσι αυτό την αγαπάει τη Βαρκελώνη! Πριν καν την επισκεφτώ, την αγαπούσα και αν κάποιος μου έδινε την ευκαιρία να ζήσω εκεί, θα το έκανα ευχαρίστως!

To Origin όμως ξεκινάει στο Bilbao, όπου ο αινιγματικός Edmond Kirsch, καλός φίλος και παλιός μαθητής του Robert Langdon, ετοιμάζεται να κάνει μια αποκάλυψη που θα τραντάξει τα θεμέλια της θρησκείας και θα δώσει την απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (όχι, δεν είναι 42). Όπως όμως φαντάζεσαι, τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αναμενόμενο τρόπο και έτσι ο αγαπημένος καθηγητής, συνοδευόμενος για ακόμη μία φορά από βοηθό γένους θηλυκού, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. 

Όλα τα στοιχεία που αγαπάς να μισείς ή που μισείς να αγαπάς στα βιβλία του Dan Brown είναι εδώ: η πανέμορφη πόλη που χρησιμεύει ως σκηνικό για την ιστορία και για την οποία θα μάθεις πολλά και ενδιαφέροντα, η πανέμορφη, πανέξυπνη και δυναμική βοηθός, μια ποικιλία χαρακτήρων για να διαλέξεις τον ένοχο, μυστήρια που πρέπει να λυθούν, εμβληματικά μνημεία και έργα τέχνης, ο Langdon να γνωρίζει πράγματα, ο Langdon να συνειδητοποιεί πράγματα, οι περισσότεροι χαρακτήρες να σκέφτονται πόσο κακό κάνει στην ανθρωπότητα η μισαλλοδοξία και πόσο σημαντική είναι η αποδοχή ιδεών διαφορετικών από τις δικές μας και φυσικά το plot twist. Δε θα σου πω ψέματα. Αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο twist για εμένα. Απλώς γιατί όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να σε κατευθύνει προς μία κατεύθυνση (και κάθε συγγραφέας μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του το κάνει) εσύ πρέπει να κοιτάζεις από την άλλη. Και από το στιγμή που μου μπήκε η ιδέα, κάθε τι που γινόταν, απλώς "κούμπωνε". 

Δεν μου αφαίρεσε καθόλου όμως από την απόλαυση του βιβλίου. Γιατί αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο Dan Brown, αυτό είναι να γράφει βιβλία ευκολοδιάβαστα, με γρήγορο ρυθμό, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον με γρίφους, αινίγματα, κώδικες και τη δοκιμασμένη συνταγή του αργού ψησίματος, μεταφέροντας τη δράση μια από εδώ, μια από εκεί, ειδικά λίγο πριν σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό. Ή αμέσως μετά. 

Εντάξει, το γράψιμό του δεν είναι ούτε Ian McEwan, ούτε Kazuo Ishiguro και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα κερδίσει ποτέ το Nobel λογοτεχνίας. Εγώ πάντως παραδίνομαι. Με τον Robert Langdon περνάω καλά τελικά. Και στην επόμενη περιπέτειά του, δεν θα το παίξω και τόσο δύσκολη. Μη σου πω θα προπαραγγείλω κιόλας! 

Δες το και εδώ:

https://www.goodreads.com/review/show/2163564891

Read More