Βιβλιοκριτική: Και δεν έμεινε κανένας

 

"Τώρα μικρός στρατιώτης υπήρχε μόνο ένας,

πήγε και κρεμάστηκε και δεν έμεινε κανένας."

Πρέπει να παραδεχτώ ότι σχετικά πρόσφατα ξεκίνησα να διαβάζω Agatha Christie και δεν μπορώ να εξηγήσω με βεβαιότητα αυτήν την καθυστέρηση, καθώς τα αστυνομικά μυστήρια είναι από τα αγαπημένα μου είδη. Και φυσικά ήταν έρωτας από το πρώτο βιβλίο. (Ίσως η ανάρτηση έπρεπε να γίνει χθες...)

Αυτό που έχω καταλάβει για τον τρόπο που γράφει είναι ότι χειρίζεται το δυσάρεστο και φριχτό θέμα της δολοφονίας ενός ανθρώπου (ή και περισσοτέρων) με λεπτότητα, χωρίς να καταφεύγει στην ηδονοβλεπτική παρουσίαση σοκαριστικών πληροφοριών των συνθηκών κάτω από τις οποίες το θύμα έχασε τη ζωή του, όπως πολλά από τα σύγχρονα αστυνομικά. Κρατάει το μυαλό του αναγνώστη απερίσπαστα επικεντρωμένο στις πληροφορίες που θα τον οδηγήσουν να ανακαλύψει τον ένοχο. 

Το "Και δεν έμεινε κανένας" έχει ψηφιστεί ως το καλύτερο βιβλίο της και όχι αδίκως. Ο ανεξιχνίαστος φόνος δέκα ανθρώπων χωρίς προφανή σύνδεση μεταξύ τους, σε ένα απομονωμένο νησί, αποτελεί το τέλειο έγκλημα, πράγμα που αποτέλεσε πρόκληση για τη συγγραφέα ώστε να γράψει το συγκεκριμένο βιβλίο.

Το γεγονός ότι διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο νησί, το οποίο οι καιρικές συνθήκες τη δεδομένη στιγμή καθιστούν απροσπέλαστο δημιουργεί ένταση και οι πρωταγωνιστές (μαζί τους κι εγώ) οδηγούνται σταδιακά στην παράνοια, καθώς το πλήθος τους καθιστά αδύνατη την παρακολούθηση του ποιός είναι πού και με ποιόν. Η Christie χειρίζεται με απίστευτη μαεστρία αυτήν τη "χορογραφία" και οι ύποπτοι στο μυαλό μου εναλάσσονταν σαν εικόνες σε view master. (αν είσαι γενημμένος τη δεκαετία του 80 ξέρεις...) Με κάθε νέα δολοφονία ο κλοιός γύρω από τα υποψήφια θύματα (;) στενεύει όλο και περισσότερο.

Το μυστήριο και η λύση του όμως αποτελούν μόνο την πρώτη ανάγνωση της ιστορίας. Σε μία δεύτερη ανάγνωση μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι ένας από τους άξονες πάνω στους οποίου κινείται το βιβλίο είναι η απονομή δικαιοσύνης. Ήδη από την αρχή γνωρίζουμε πως οι πρωταγωνιστές έχουν υπάρξει θύτες εγκλημάτων για τα οποία δεν καταδικάστηκαν ποτέ. Τα όσα τους συμβαίνουν στο νησί είναι η πληρωμή τους γι' αυτό και μου ήταν αρκετά δύσκολο να τους δω ως θύματα και να τους λυπηθώ, πράγμα που ξεκίνησε ένα εσωτερικό debate περί της προαναφερθείσας απονομής δικαιοσύνης, τι (πρέπει να) συμβαίνει όταν το σύστυμα αποτυγχάνει και κατά πόσο ο τελικός θύτης δικαιολογείται. 

Χωρίς να εμβαθύνει πολύ στους χαρακτήρες της και με αφορμή τον εγκλεισμό τους η Christie αποκαλύπτει τον τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν. Πώς αντιμετωπίζουν τις πράξεις του παρελθόντος και αν μετανιώνουν. Δεν χρειάστηκε να γνωρίζω κάτι περισσότερο γι' αυτούς. Άλλωστε η δύναμη του βιβλίου δεν είναι οι χαρακτήρες, αλλά το πώς η Christie σε απομονώνει με αυτούς που θέλει για να στρέψει την προσοχή σου μακρυά από το σημείο που συμβαίνει το έγκλημα.

Ένα ακόμη bonus είναι η υπέροχη επανέκδοση των εκδόσεων Ψυχογιός. Εννοείται πως τα θέλω όλα!

5 αστεράκια

Έχεις διαβάσει Agatha; Ποιά είναι η γνώμη σου;

 

Read More

Η Σιωπηλή Ασθενής

"Όπως θα δείτε, πρόκειται για μια απίστευτη ιστορία - δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό. Αν θα την πιστέψετε ή όχι, εξαρτάται από σας."

Καλό μήνα βιβλιοπαρεάκι! Τι μου κάνεις; Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση σήμερα: Όταν διαβάζεις μένεις πιστός στο βιβλίο που ξεκινάς ή την κάνεις την κουτσουκέλα σου με κάτι άλλο, κάτι πιο μικρό, κάτι πιο ανάλαφρο, κάτι για να ξελαμπικάρεις λίγο βρε αδερφε; Εγώ συνληθως είμαι στην πρώτη κατηγορία. Ή που θα το τελειώσω ή που θα το αφήσω αν δεν τα πάμε καλά. Το καλοκαίρι όμως, δεν ξέρω τι με πιάνει κι εκεί που διαβάζω κάτι, μόλις μου γυαλίσει κάτι άλλο, όχι απλώς το αγοράζω (tsundoku σε τελικό στάδιο) αλλά αφήνω ό,τι άλλο διαβάζω και το ξεκινάω επί τόπου. Η "γνωριμία" συμβαίνει συνήθως σε υπαίθριους πάγκους κατά τη διάρκεια διακοπών, κάτι που με γυρίζει πίσω στην παιδική μου ηλικία και σε διακοπές με τους γονείς μου, οπότε πες μου εσύ πώς να αντισταθώ;

Το ίδιο συνέβη και φέτος... Το βιβλίο που συναντούσες περισσότερο φέτος το καλοκαίρι στις παραλίες, τα λεωφορεία ή όπου αλλού μπορείς να δεις τι διαβάζει ο κόσμος είναι Η Σιωπηλή Ασθενής του Alex Michaelidis. Περνώντας λοιπόν από τον προαναφερθέντα πάγκο λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου πως "Θα ρίξω μόνο μια ματιά", το είδα και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι το σκέφτηκα για περισσότερο από ένα δευτερόλεπτο. 

Στη Σιωπηλή Ασθενή συναντάμε την Αλίσια Μπέρενσον, επιτυχημένη ζωγράφο, η οποία ζει μια ειδυλλιακή ζωή μέχρι τη στιγμή που δολοφονεί τον σύζυγό της και από τότε αρνείται να πει λέξη. Και τον Θίο Φέιμπερ, ψυχοθεραπευτή, ο οποίος βρίσκει στη σιωπή της Αλίσια την πρόκληση να πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν.

Η αφήγηση χωρίζεται σε όσα διηγείται ο Θίο για τις θεραπείες της Αλίσια αλλά και την προσωπική του ζωή και σε αυτά που γράφει η Αλίσια στο ημερολόγιό της και οδηγούν στο συμβάν. Ο Michaelidis ακολουθεί πιστά τη συνταγή για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Ο ρυθμός του είναι γρήγορος με μικρά κεφάλαια και το "ένα κεφάλαιο ακόμη και ύπνο" γίνεται πολύ εύκολα πέντε. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, αλλά σε ένα ψυχολογικό θρίλερ αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Δε χρειάζεται να τους συμπαθείς για να θέλεις να δεις τι θα γίνει στο επόμενο κεφάλαιο. Σημασία έχει τι έγινε. Γιατί η Αλίσια σκότωσε τον άντρα της; Και πού οφείλεται πραγματικά η εμμονή του Θίο μαζί της; Οι σελίδες είναι γεμάτες με ψυχουλάκια και μικρές ανατροπές και το τέλος δε θα ξέρεις από πού σου ήρθε! Εκτός κι αν είσαι από αυτούς που μάντεψαν το τέλος στην 6η Αίσθηση.

Και θα σου κάνω ακόμη μία ερώτηση: Σου έχει τύχει ποτέ να διαβάζεις ένα βιβλίο και να σου συμβαίνουν παρόμοιες καταστάσεις; Όχι, δε σκότωσα τον καλό μου, αλλά λίγο τα κλιματιστικά, λίγο τα παγωτά, λίγο τα κρύα τα νερά, το τσίμπησα το κρυωματάκι μου κι έχασα κι εγώ τη φωνή μου. Πες το και τιμωρία για την απιστία μου...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

 

Read More

Οι Καλοί

 

"Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται διαφορετικοι. (....) Γεννιούνται στην έξω πλευρά των πραγμάτων, με δέρμα λίγο πιο λεπτό, μάτια πιο ευαίσθητα σε αυτά που περνού απαρατήρητα από τους περισσότερους. Οι καρδιές τους καταπίνουν περισσότερο αίμα από τις συνηθισμένες καρδιές, το ποτάμι κυλάει διαφορετικά μέσα τους."

Αν ανήκεις σε αυτούς που δεν έχουν διαβάσει ακόμη τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ, θα σου πρότεινα να σταματήσεις ό,τι κάνεις, να βρεις με όποιον τρόπο το βιβλίο και να το διαβάσεις. Αν πάλι όχι (good for you!), μπορείς να συνεχίσεις.

ΟΙ ΚΑΛΟΙ είναι το δεύτερο βιβλίο της Hannah Kent, της Αυστραλής που πριν από λίγα χρόνια έκανε όλο το βιβλιοσύμπαν να μιλάει για αυτήν και το πρώτο της πόνημα, τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ. Εδώ η Kent μεταφέρει τη δράση στην ιρλανδική ύπαιθρο του 1825, όπου η Nora, έχοντας πρόσφατα χάσει τον σύζυγό της, έχει μείνει μόνη να φροντίζει τον ασθενικό γιό της νεκρής της κόρης. Μη μπορώντας να ανταπεξέλθει στη φροντίδα του, προσλαμβάνει τη 14χρονη Mary. Η ανεξήγητη κατάσταση της υγείας του όμως, πυροδοτεί φήμες πως το αγόρι προκαλεί κακοτυχία και θάνατο, αναγκάζοντας τη Nora να ζητήσει τη βοήθεια της Nance, που έχει το χάρισμα να θεραπεύει. Ακολουθώντας τις παγανιστικές πρακτικές της, οι τρεις γυναίκες προσπαθούν να αποκαταστήσουν την υγεία του Micheal, δοκιμάζοντας τα όρια του οίκτου.

Όπως και με το προηγούμενο βιβλίο της, η γραφή της Kent είναι πυκνή. Καμία λέξη της δεν είναι περιττή και οι περιγραφές του περιβάλλοντος περιορίζονται στο να σε βοηθήσουν να «δεις» τον χώρο, χωρίς να κουράζουν με περιττές λεπτομέρειες, αφήνοντας το βάρος να πέσει στους χαρακτήρες και την πλοκή. Ο μικρόκοσμος που δημιουργεί είναι εξίσου πυκνός και θρησκεία, προλήψεις, παγανιστικές πρακτικές και φιλοσοφίες, έρχονται σε αντίθεση με το κριτικό πνεύμα.
 

Το μοναδικό μειονέκτημα του βιβλίου είναι η απουσία ενός χαρακτήρα αντίστοιχης δυναμικής με την Agnes, καθώς οι τρεις πρωταγωνίστριες, αν και καλογραμμένες, δεν έχουν τον δικό της αντίκτυπο:
 

Η Nora και η εμμονή της να διώξει τη νεράιδα από τον εγγονό της. Μια εμμονή που πηγάζει από την αγάπη της γι’ αυτόν ή ίσως από την ντροπή για την κατάστασή του και τον φόβο της περιθωριοποίησης. 

Η Nance, με το αμφίβολο χάρισμα,που επιμένει στις πρακτικές, ανίκανη να δείξει έλεος, εξαιτίας της πίστης της ή της ανάγκη της για επιβίωση.
Η Mary, που έρχεται από το πουθενά για να είναι αυτή που θα προσφέρει στον Micheal τη στοργή που του αρνείται η γιαγιά του και που είναι η μόνη που μπορεί να δει πέρα από τη δεισιδαιμονία.
 

Ψέματα δε θα σου πω, δεν ενθουσιάστηκα από την αρχή. Αργεί λιγάκι να πάρει μπρος, η αφήγηση σπάει στα τρία και ίσως τελικά η (αναπόφευκτη) σύγκριση με τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ να το αδικεί, η αλήθεια όμως είναι ότι ΟΙ ΚΑΛΟΙ μπορεί επάξια να σταθεί δίπλα στο μεγάλο "αδελφάκι" του και η Hannah Kent πρέπει σίγουρα να μπει στο ραντάρ σου. Στο δικό μου έχει ήδη μπει.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Read More

Πίσω από κλειστές πόρτες

Το Πίσω από Κλειστές Πόρτες είναι το είδος του βιβλίου που πραγματικά δεν σου αρέσει καθόλου (όχι επειδή σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα, αλλά επειδή είναι απλώς κακόοοο...), αλλά για κάποιο περίεργο και διεστραμένο λόγο συνεχίζεις να το διαβάζεις.

Μας μεταφέρει πίσω από τις πόρτες του τέλειου γάμου του Jack και της Grace. Για τους φίλους τους είναι το τέλειο ζευγάρι. Ζουν στο τέλειο σπίτι. Ο Jack είναι ο τέλειος άνδρας (όμορφος, γοητευτικός, καλλιεργημένος, υπερασπιστής των αδυνάτων, με λίγα λόγια ο τέλειος gentleman). Μαζί είναι οι τέλειοι οικοδεσπότες στα τέλεια δείπνα που διοργανώνουν. Αυτό που οι φίλοι τους δεν γνωρίζουν είναι πως πίσω από όλη αυτή την τελειότητα ο Jack είναι ένας σκληρός σαδιστής, που "φτιάχνεται" από τον φόβο που προκαλεί στους άλλους. Έστεισε την τέλεια παγίδα για την Grace, που ήταν τέλεια (και τελείως εδώ που τα λέμε) αφελής και τώρα είναι το τέλειο θύμα στο τέλεια οργανωμένο σχέδιό του. 

Έχεις αρχίσει να μετράς τα τέλειος και τέλεια; Να σου πω την αλήθεια, μπήκα κι εγώ στον πειρασμό όσο διάβαζα, αλλά δεν το κάνω ποτέ αυτό. (Παρ' όλα αυτά, μου αρέσουν τα στατιστικά, γι' αυτό αν τα μέτρησες ή βρήκες το νούμερο σε κάποιο άλλο review, μπορείς να με ενημερώσεις με ένα σχόλιο και σ' ευχαριστώ πολύ).

Αυτό είναι το πρώτο μου πρόβλημα με αυτό το βιβλίο. Το κακό γράψιμο που θυμίζει Φώσκολο. Συνεχείς, αχρείαστες επεξηγήσεις. B. A. Paris γλυκιά μου, μην υποβιβάζεις άλλο τη νοημοσύνη μας, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η θέα της μαύρης σακούλας προκαλέι τόση στεναχώρια στη Grace. Μας το είπες πριν 5 σελίδες! Και αν ακούσω τη λέξη τέλειος άλλη μια φορά... 

 Η αφήγηση είναι χωρισμένη στα 2 (παρόν και παρελθόν), πράγμα που συνήθως βοηθάει στη δημιουργία του σασπένς. Αυτό που δεν βοηθάει το βιβλίο γενικά είναι η έλειψη σύνδεσης με την πραγματικότητα στο πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Πράγματα συμβαίνουν απλώς για να εξυπηρετήσουν την πλοκή, χωρίς αληθοφάνεια ή βάση στις προσωπικότητες των χαρακτήρων. 

Και αν νομίζεις ότι τουλάχιστον οι χαρακτήρες σώζουν την κατάσταση, θα απογοητευτείς λιγάκι... Ακόμη και αν ο Jack είναι αρκετά πιστευτός ως προς αυτό που είναι (απολύτως σατανικός επειδή -σωστά το μάντεψες!- μεγάλωσε σε μία οικογένεια όπου η βία και η κακοποίηση ήταν καθημερινο φαινόμενο), έρχεται ο χαρακτήρας της Grace να τα ισοπεδώσει όλα. Η Grace υποτίθεται πως είναι μία νέα, μοντέρνα και δυναμική γυναίκα που αγαπά 2 πράγματα: τη δουλειά της και τη Milly, την αδερφή της η οποία πάσχει από σύνδρομο Down και την οποία οι γονείς τους ποτέ δε θέλησαν και ποτέ δεν αγάπησαν. Ερωτεύεται κεραυνοβόλα και παράφορα τον πρωταγωνιστή μας επειδή είναι ο τέλειος (είχα λίγη ώρα να το χρησιμοποιήσω ε;) gentleman. Αυτός με τη σειρά του θέλει να την παντρευτεί αμέσως (συναγερμός Νο 1) και να πάρουν και την αδερφή της να ζήσει μαζί τους. Φυσικά η Grace πρέπει να αφήσει τη δουλειά της (συναγερμός Νο 2), αλλά όλα καλά. Ο Jack κερδίζει αρκετά και για τους τρεις... Της χτίζει ένα σπίτι που δεν επιτρέπεται να δει πριν τον γάμο (συναγερμός Νο 3) και σιγά σιγά την αποξενώνει από τους φίλους και τους συγγενείς της... Παρ' όλα αυτά το κορίτσι μας τον παντρέυεται! Από εδώ και έπειτα, ο Jack αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό και σελίδα παρά σελίδα η Grace εκπλήσσεται από κάθε επίδειξη της κακίας του...

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι λιγάκι στερεότυπα Αμερικανών που ζουν στα προάστια και η Esther, ο μόνος χαρακτήρας με προοπτικές να σώσει την κατάσταση μένει αναξιοποίητος.

Δε θα σου πω να μην το διαβάσεις. Σπανίως το κάνω. Δε θα σου πω όμως και να το διαβάσεις. Και κάπου εδώ, δε θα ξαναμιλήσω άλλο γι' αυτό το βιβλίο...

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2087118205

Read More

Origin

Μετά το Inferno είχα αποφασίσει πως η σχέση μου με τον καθηγητή Langdon είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της και έπρεπε να τελειώσει. Το Inferno ήταν στην ουσία μία δεύτερη ευκαιρία στον Dan Brown μετά το απογοητευτικό -κατά τη γνώμη μου- Last Symbol. Και, αν και μου φάνηκε καλύτερο, δεν ήταν αρκετό για να μου αλλάξει γνώμη... Όταν κυκλοφόρισαν οι πρώτες αφίσες για το Origin δεν τις πλησίαζα καν, το έπαιζα υπεράνω. "Αφού είπαμε, δεν ξαναασχολούμαστε μαζί του". Για να διαβάζεις όμως αυτό το post, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη... Τι συνέβη; Η Βαρκελώνη συνέβη. Και το κορίτσι αυτό την αγαπάει τη Βαρκελώνη! Πριν καν την επισκεφτώ, την αγαπούσα και αν κάποιος μου έδινε την ευκαιρία να ζήσω εκεί, θα το έκανα ευχαρίστως!

To Origin όμως ξεκινάει στο Bilbao, όπου ο αινιγματικός Edmond Kirsch, καλός φίλος και παλιός μαθητής του Robert Langdon, ετοιμάζεται να κάνει μια αποκάλυψη που θα τραντάξει τα θεμέλια της θρησκείας και θα δώσει την απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (όχι, δεν είναι 42). Όπως όμως φαντάζεσαι, τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αναμενόμενο τρόπο και έτσι ο αγαπημένος καθηγητής, συνοδευόμενος για ακόμη μία φορά από βοηθό γένους θηλυκού, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. 

Όλα τα στοιχεία που αγαπάς να μισείς ή που μισείς να αγαπάς στα βιβλία του Dan Brown είναι εδώ: η πανέμορφη πόλη που χρησιμεύει ως σκηνικό για την ιστορία και για την οποία θα μάθεις πολλά και ενδιαφέροντα, η πανέμορφη, πανέξυπνη και δυναμική βοηθός, μια ποικιλία χαρακτήρων για να διαλέξεις τον ένοχο, μυστήρια που πρέπει να λυθούν, εμβληματικά μνημεία και έργα τέχνης, ο Langdon να γνωρίζει πράγματα, ο Langdon να συνειδητοποιεί πράγματα, οι περισσότεροι χαρακτήρες να σκέφτονται πόσο κακό κάνει στην ανθρωπότητα η μισαλλοδοξία και πόσο σημαντική είναι η αποδοχή ιδεών διαφορετικών από τις δικές μας και φυσικά το plot twist. Δε θα σου πω ψέματα. Αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο twist για εμένα. Απλώς γιατί όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να σε κατευθύνει προς μία κατεύθυνση (και κάθε συγγραφέας μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του το κάνει) εσύ πρέπει να κοιτάζεις από την άλλη. Και από το στιγμή που μου μπήκε η ιδέα, κάθε τι που γινόταν, απλώς "κούμπωνε". 

Δεν μου αφαίρεσε καθόλου όμως από την απόλαυση του βιβλίου. Γιατί αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο Dan Brown, αυτό είναι να γράφει βιβλία ευκολοδιάβαστα, με γρήγορο ρυθμό, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον με γρίφους, αινίγματα, κώδικες και τη δοκιμασμένη συνταγή του αργού ψησίματος, μεταφέροντας τη δράση μια από εδώ, μια από εκεί, ειδικά λίγο πριν σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό. Ή αμέσως μετά. 

Εντάξει, το γράψιμό του δεν είναι ούτε Ian McEwan, ούτε Kazuo Ishiguro και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα κερδίσει ποτέ το Nobel λογοτεχνίας. Εγώ πάντως παραδίνομαι. Με τον Robert Langdon περνάω καλά τελικά. Και στην επόμενη περιπέτειά του, δεν θα το παίξω και τόσο δύσκολη. Μη σου πω θα προπαραγγείλω κιόλας! 

Δες το και εδώ:

https://www.goodreads.com/review/show/2163564891

Read More

Το κουκλόσπιτο

Το καλοκαίρι χρειάζεται ένα ανάλαφρο βιβλίο, με μια καλή δόση μυστηρίου για να σε κρατήσει.

Στο Κουκλόσπιτο της Jessie Burton η 18χρονη Νέλλα αφήνει την επαρχία της Ολλανδίας και φτάνει στο Άμστερνταμ για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή στο πλευρό του νέου της συζύγου, Γιοχάννες Μπραντ, ενός από τους πλουσιότερους εμπόρους και πιο επιφανείς πολίτες της πόλης. Η υποδοχή που συναντά δεν είναι αυτή που περίμενε και έπειτα από την άφηξη ενός κουκλόσπιτου, πιστής αντιγραφής του σπιτιού των Μπραντ, η Νέλλα προσλάμβάνει έναν μυστηριώδη μινιατουροποιό για να το επιπλώσει. Όμως όταν τα αντικείμενα αρχίζουν να καταφθάνουν, αποκαλύπτουν καλά κρυμμένα μυστικά και προμηνύουν κινδύνους που απειλούν να καταστρέψουν τη νέα της οικογένεια.

Κατ' αρχάς να σου πω ότι είναι ευκολοδιάβαστο όσο λίγα από τα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου, αλλά από τη στιγμή που θα το πιάσεις, ο ρυθμός του είναι αρκετά γρήγορος. Τόσο όσο για να καλύψει τις μικρές του αδυναμίες.

Το Κουκλόσπιτο  είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Jessie Burton και αν έχεις διαβάσει αρκετά του είδους δεν θα δυσκολευτείς να το καταλάβεις. Από το πόσο πρόθυμα σου φανερώνει τα μυστικά του (σαν παιδάκι που προσπαθεί πολύ να σου κρατήσει κρυφή την έκπληξη που σου ετοιμάζει, αλλά δεν μπορεί), μέχρι τους ενδιαφέροντες, αλλά όχι πλήρως ανεπτιγμένους χαρακτήρες του.

Αν δεν είσαι φανατικός αναγνώστης ιστοριών μυστηρίου, θα σου το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Αν πάλι είσαι, δώσ'του μια ευκαιρία και δείξε λίγη επιείκια... Είναι το πρώτο της βιβλίο...

Δες το και εδώ:

 https://www.goodreads.com/review/show/2071266058?book_show_action=false

Read More