Βιβλιοκριτική: Άνθρωποι με Άγχος

 

"Μερικές φορές κοιτάζουμε γύρω μας, στον χώρο εργασίας μας ή στις συναντήσεις γονέων, ή στον δρόμο, και διαπιστώνουμε με τρόμο ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μόνο εμείς πρέπει να προσποιούμαστε. Όλοι οι άλλοι έχουν τα μέσα και τον έλεγχο και την αντοχή να κάνουν τα πάντα".

Τον Fredrik Backman τον αγαπώ. Είναι στο top three των αγαπημένων μου συγγραφέων. Τα βιβλία του με κάνουν να νιώθω σαν να επιστρέφω σπίτι μετά από μια κρύα και κουραστική μέρα. Επιστρέφω εκεί που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν. Το γράψιμό του είναι για μένα πολύ προσωπικό, ακόμη και αν δεν έχω ζήσει όλες τις καταστάσεις που αναφέρει. Σαν να είναι ο μοναδικός που εκπέμπει σ' αυτήν την ιδιαίτερη συχνότητα μέσα μου. Το Άνθρωποι με Άγχος είναι το τελευταίο του βιβλίο και θέλω να σου πω ότι κανένα άγχος δεν είχα για το αν θα μου αρέσει. Τόσο πολύ τον εμπιστεύομαι. Ειμαι σίγουρη πως και τη λίστα με τα ψώνια του να διαβάσω, πάλι θα βουρκώσω.

Το Άνθρωποι με Άγχος είναι η ιστορία μιας ομηρίας μετά από μία ληστεία που δεν εξελίγθηκε όπως θα έπρεπε. Η λήστής που την επιχείρησε, στην προσπάθειά της να γλυτώσει από την αστυνομία, θα καταφύγει σε ένα διαμέρισμα γεμάτο πιθανούς αγοραστές, ενώ έξω στον δρόμο δύο αστυνομικοί προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση και τη μεταξύ τους σχέση.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο η ιστορία έχει να κάνει με το άγχος και τις απερίσκεπτες και βλακώδεις πράξεις στις οποίες πολλές φορές αυτό μας οδηγεί. Οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται από τις συνθήκες να έρθουν κοντά (κάποιοι παρά τη θέλησή τους) και να μοιραστούν τους φόβους τους με αγνώστους. Παρά τον αριθμό τους και το γεγονός ότι κανείς τους δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή περισσότερο από τους υπολοίπους, είναι ολοκληρωμένοι, καθένας με τις ιδιοτροπίες, το φως και το σκοτάδι με το οποίο παλεύει. Στους περισσότερους μπόρεσα να δω και ένα δικό μου κομμάτι και να τους αγαπήσω όλους εξίσου. 

Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο όπως η αγάπη του γονιού για το παιδί του και πού μπορεί να τον οδηγήσει, η μοναξιά, η απέχθεια προς τον εαυτό μας, οι τύψεις, η αγωνία να είμαστε αρκετοί, οι βιαστικές πρώτες εντυπώσεις και πόσο λανθασμένες είναι συχνά και ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Καθώς διάβαζα αναρωτιώμουν πώς θα αντιδρούσα στη θέση του κάθε χαρακτήρα, πόσο διαφορετικά θα χειριζόμουν την ίδια κατάσταση.

Όπως είπα και πριν ο Backman πάντα χτυπάει στην καρδιά για μένα και γι' αυτότον αγαπώ. Η γραφή του είναι παραπλανητικά απλή, με βάζει πάντα μέσα στην ψυχή των χαρακτήρων του να δω την αλήθεια τους. Η καρδιά μου σπάει για όλα αυτά που τους πληγώνουν και χαίρεται  με όλες τις μικρές ή μεγάλες καλοσύνες  που τους ανακουφίζουν. Το δάκρυ βέβαια κορόμηλο, μη γελιέσαι! Έτσι, ανακατεμένα τα δάκρυα της λύπης με αυτά της χαράς... Κάπως έτσι ήρθε η κάθαρση. Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι το βιβλίο δεν είναι η ιστορία μιας ληστείας που δεν εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε, αλλά η ιστορία μιας ληστείας που εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα έπρεπε.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

5 αστεράκια

Το έχεις διαβάσει; Πώς σου φάνηκε;

Read More

Βιβλιοκριτική: The Left-Handed Booksellers of London

 

"A left-handed bookseller I did spy

In a wood one darkling day

I durst not ask their business, why

Best not to know, I do say"

Ας μιλήσουμε για περίεργους τίτλους, αγαπητέ αναγνώστη... Όλοι έχουμε ακούσει να λένε "Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του", αλλά με τον τίτλο του τι γίνεται; Και μπορεί να μην είναι αρκετός για να το κρίνεις, είναι ωστόσο αρκετό για να σε καλέσει κοντά του. 

Δεν θα σου πω ψέματα. Οι περίεργοι τίτλοι είναι η Σειρήνα μου. Όταν το μάτι μου πέφτει πάνω σε ένα βιβλίο με τον τίτλο: "The Particular Sadness of Lemon Cake", στον εγκέφαλό μου σκάνε πυροτεχνήματα και ξαφνικά βρίσκομαι με το βιβλίο στο χέρι χωρίς σχεδόν να το καταλάβω. Οι μικρές αυτές εκρήξεις αρχίζουν και δημιουργούν προσδοκίες, γιατί ένα μυαλό που εμπνεύστηκε έναν τέτοιο τίτλο πώς θα μπορούσε να μην τον ταιριάξει με μια εξίσου ιδιαίτερη ιστορία; Σωστά; Νόχι... Ή τουλάχιστον όχι πάντα. Το The Left-Handed Booksellers of London πέφτει σε αυτήν την κατηγορία...

Το βιβλίο ήρθε στα χέρια μου μέσω του Litjoy Σεπτεμβρίου 2020 με θέμα "Αγαπημένες λογοτεχνικές οικογένειες" λαι η υπόθεση έχει ως εξής: Σε αναζήτηση του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ η Susan καταλήγει στο Λονδίνο, όπου γνωρίζει τον Merlin, ένα Αριστερόχειρα Βιβλιοπώλη, ο οποίος μαζί με τη Δεξιόχειρα αδελφή του Vivien (και το υπόλοιπ σόι Βιβλιοπωλών) προστατεύουν τον Νέο κόσμο από τις επικίνδυνες οντότητες του Παλαιού Κόσμου. Παράλληλα προσπαθούν να ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από τον θάνατο της μητέρας τους και όπως είναι αναμενόμενο, οι δύο έρευνες διασταυρώνονται.

Τι να πω αγαπητέ αναγνώστη, it had me at "Hello". Γιατί όταν αναφερόμαστε σε βιβλιοπώλες, μιλάμε για αληθινούς βιβλιοπώλες και ένας κόσμος όπου ένα μυστικό δίκτυο από αυτούς προστατεύει τον κόσμο από το κακό... Ε, δεν θέλει και πολύ για να ξεκινήσουν τα πυροτεχνήματα που λέγαμε πριν. 

Φωτογραφία από https://www.instagram.com/picjumbo/

Η πρώτη αίσθηση που μου έδωσε ήταν σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, καθώς η Susan μπαίνει σε έναν κόσμο του οποίου την ύπαρξη αγνοούσε και φυσικά τίποτα δεν βγάζει νόημα γι' αυτήν. Αυτό που αγαπώ στα βιβλία φαντασίας είναι ο νεός κόσμος που αποκαλύπτεται, το είδος της μαγείας, τα πλάσματα που τον κατοικούν, τα μέρη και η ιστορία πίσω από όλα αυτά. Όπως όμως και στην Αλίκη, όπου κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει σε ένα μικρό κορίτσι τι συμβαίνει και γιατί, ο Nix αφήνει τους χαρακτήρες του να απευθύνονται στην Susan με τον ίδιο τρόπο, εξηγώντας της μόνο τα απολύτως απαραίτητα και πολλές φορές μιλώντας για αυτήν σαν να μην βρίσκεται καν εκεί. Το αποτέλεσμα είναι να έχει η ιστορία μια αίσθηση του ημιτελούς, σαν ένα σπίτι το οποίο έχει χτιστεί αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να επιπλώσει ή να διακοσμίσει. 

Ήθελα να μάθω τόσα πολλά για τους Βιβλιοπώλεις: από πού προέρχονται, από πού πηγάζει η μαγεία τους ή τι είναι αυτό που κάνει τους Αριστερόχειρες τόσο ξεχωριστούς σε σχέση με τους Δεξιόχειρες, ώστε να αξίζουν την αναφορά στον τίτλο, καθώς οι δεύτεροι είναι αυτοί που φαίνεται να χειρίζονται περισσότερο τη μαγεία.

Η ιστορία αναπτύσσεται με σχετικά γρήγορο ρυθμό αλλά δεν συμβαίνουν και πολλά και η κλιμάκωση δεν έρχεται ποτέ. Οι δύο έρευνες φτάνουν στο τέλος τους χωρίς καμία ένταση, ένα ακόμη συστατικό που λείπει από το βιβλίο. Υπάρχουν ενδιαφέροντες δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι οποίοι μένουν επίσης άνευροι και ημιτελείς, έχοντας αναπτυχθεί αρκετά για να προωθήσουν την πλοκή αλλά τίποτα περισσότερο. 

Αν περιέγραφα με μία μόνο λέξη το βιβλίο, αυτή θα ήταν "επιφανειακό". Ο Nix είχε μια πολύ ωραία ιδέα με πολλές δυνατότητες να αναπτυχθεί σε κάτι μαγικό που θα κέρδιζε την καρδιά κάθε αναγνώστη που ως μικρό παιδί ο βιβλιοπώλης ήταν ο ήρωάς του και το βιβλιοπωλείο ένα μέρος γεμάτο μαγεία. Δυστυχώς προτίμησε να επαναπαυθεί στο βιβλιοφιλικό του θέμα, χρησιμοποιώντας το ως μοναδικό παράγοντα εντυπωσιασμού.

2 αστεράκια

 

Read More

Η Σιωπηλή Ασθενής

"Όπως θα δείτε, πρόκειται για μια απίστευτη ιστορία - δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό. Αν θα την πιστέψετε ή όχι, εξαρτάται από σας."

Καλό μήνα βιβλιοπαρεάκι! Τι μου κάνεις; Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση σήμερα: Όταν διαβάζεις μένεις πιστός στο βιβλίο που ξεκινάς ή την κάνεις την κουτσουκέλα σου με κάτι άλλο, κάτι πιο μικρό, κάτι πιο ανάλαφρο, κάτι για να ξελαμπικάρεις λίγο βρε αδερφε; Εγώ συνληθως είμαι στην πρώτη κατηγορία. Ή που θα το τελειώσω ή που θα το αφήσω αν δεν τα πάμε καλά. Το καλοκαίρι όμως, δεν ξέρω τι με πιάνει κι εκεί που διαβάζω κάτι, μόλις μου γυαλίσει κάτι άλλο, όχι απλώς το αγοράζω (tsundoku σε τελικό στάδιο) αλλά αφήνω ό,τι άλλο διαβάζω και το ξεκινάω επί τόπου. Η "γνωριμία" συμβαίνει συνήθως σε υπαίθριους πάγκους κατά τη διάρκεια διακοπών, κάτι που με γυρίζει πίσω στην παιδική μου ηλικία και σε διακοπές με τους γονείς μου, οπότε πες μου εσύ πώς να αντισταθώ;

Το ίδιο συνέβη και φέτος... Το βιβλίο που συναντούσες περισσότερο φέτος το καλοκαίρι στις παραλίες, τα λεωφορεία ή όπου αλλού μπορείς να δεις τι διαβάζει ο κόσμος είναι Η Σιωπηλή Ασθενής του Alex Michaelidis. Περνώντας λοιπόν από τον προαναφερθέντα πάγκο λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου πως "Θα ρίξω μόνο μια ματιά", το είδα και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι το σκέφτηκα για περισσότερο από ένα δευτερόλεπτο. 

Στη Σιωπηλή Ασθενή συναντάμε την Αλίσια Μπέρενσον, επιτυχημένη ζωγράφο, η οποία ζει μια ειδυλλιακή ζωή μέχρι τη στιγμή που δολοφονεί τον σύζυγό της και από τότε αρνείται να πει λέξη. Και τον Θίο Φέιμπερ, ψυχοθεραπευτή, ο οποίος βρίσκει στη σιωπή της Αλίσια την πρόκληση να πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν.

Η αφήγηση χωρίζεται σε όσα διηγείται ο Θίο για τις θεραπείες της Αλίσια αλλά και την προσωπική του ζωή και σε αυτά που γράφει η Αλίσια στο ημερολόγιό της και οδηγούν στο συμβάν. Ο Michaelidis ακολουθεί πιστά τη συνταγή για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Ο ρυθμός του είναι γρήγορος με μικρά κεφάλαια και το "ένα κεφάλαιο ακόμη και ύπνο" γίνεται πολύ εύκολα πέντε. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, αλλά σε ένα ψυχολογικό θρίλερ αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Δε χρειάζεται να τους συμπαθείς για να θέλεις να δεις τι θα γίνει στο επόμενο κεφάλαιο. Σημασία έχει τι έγινε. Γιατί η Αλίσια σκότωσε τον άντρα της; Και πού οφείλεται πραγματικά η εμμονή του Θίο μαζί της; Οι σελίδες είναι γεμάτες με ψυχουλάκια και μικρές ανατροπές και το τέλος δε θα ξέρεις από πού σου ήρθε! Εκτός κι αν είσαι από αυτούς που μάντεψαν το τέλος στην 6η Αίσθηση.

Και θα σου κάνω ακόμη μία ερώτηση: Σου έχει τύχει ποτέ να διαβάζεις ένα βιβλίο και να σου συμβαίνουν παρόμοιες καταστάσεις; Όχι, δε σκότωσα τον καλό μου, αλλά λίγο τα κλιματιστικά, λίγο τα παγωτά, λίγο τα κρύα τα νερά, το τσίμπησα το κρυωματάκι μου κι έχασα κι εγώ τη φωνή μου. Πες το και τιμωρία για την απιστία μου...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

 

Read More

Η Σκοτεινή Καρδιά του Δάσους

 "Ο δικός μας Δράκος δεν τρώει τις κοπέλες που παίρνει..."

Τι τους κάνει τότε; Μέσα σε μία μόνο πρόταση το βιβλίο αυτό σου υπόσχεται φαντασία, μαγεία, μυστήριο, περιπέτεια! Ως άλλη Katnis Everdeen λοιπόν, I volunteer!

Η Σκοτεινή Καρδιά του Δάσους ξεκινάει σε ένα μικρό χωριό, σε μια χώρα που μοιάζει με τη Ρωσία, με την τελετή της επιλογής της κοπέλας που θα ακολουθήσει  τον Δράκο στον πύργο του για 10 χρόνια. Και ενώ όλοι περιμένουν πως θα είναι η χαρισματική Κάσια, ο Δράκος επιλέγει την αδέξια και ατιμέλητη Αγκνιέσκα. Θα προσπαθήσει να της διδάξει τη μαγεία του (όχι με την καλύτερη συμπεριφορά ομολογουμένως), αυτή, πεισματάρα και ξεροκέφαλη (όπως κάθε δυναμική ηρωίδα που σέβεται τον εαυτό της), θα του αντισταθεί και δε θα σου αποκαλύψω κάτι παραπάνω για την ιστορία, γιατί κομμάτι της ομορφιάς της είναι ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται.

Η μαγεία γεμίζει την κάθε σελίδα και αν με ξέρεις έστω και λίγο, θα ξέρεις ότι αυτό και μόνο είναι αρκετό για να γίνουμε αυτοκόλλητοι! Κάτω από την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και του φωτός η Novik πλάθει ένα κόσμο σκοτεινό  και μια μαγεία τόσο ενστικτώδη και διαφορετική σε κάθε μάγο, όσο διαφορετικός είναι και ο χαρακτήρας του. Και ένα κακό τόσο βαθύ, ένα ολόκληρο Δάσος δηλητηριασμένο και σάπιο, που ακόμη και ο ίσκιος των δέντρων του μπορεί να σε αλλάξει για πάντα.

Εντάξει, τα ξόρκια ακούγονται λίγο αστεία, μοιάζουν περισσότερο με σαρδάμ παρά με λέξεις που κλείνουν μέσα τους δύναμη. Δε θα της το χρεώσω όμως... Επειδή, και ας παραδεχτούμε όλοι σ' αυτό το σημείο μια παγκόσμια αλήθεια, κανείς δε γράφει ξόρκια όπως η J.K Rowlling. Κανείς. Κι αν διαφωνήσεις, θα πάρω το μαγικό ραβδί μου και θα σε μεταμορφώσω σε κάτι τρομερό. Σε ξυπνητήρι ας πούμε. Τρομερή μοίρα αν θες τη γνώμη μου, γιατί βρες μου κάποιον, οποιονδήποτε, που συμπαθεί τα ξυπνητήρια...

Εγώ τελικά έμαθα τι κάνει ο Δράκος στις κοπέλες που παίρνει. Εσύ;

Read More

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη

"Όλα τα 7χρονα παιδιά αξίζει να έχουν σούπερ ήρωες... Και όποιος δε συμφωνεί, είναι στην πραγματικότητα εντελώς βλάκας."

  Αυτό πιστεύει η γιαγιά της Έλσας. Η γιαγιά είναι η καλύτερη φίλη της Έλσας. Στην πραγματικότητα, η γιαγιά είναι η μοναδική της φίλη. Μαζί ταξιδεύουν σε φανταστικές χώρες και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες, επειδή η γιαγιά είναι, όπως όλοι πιστεύουν, λιγάκι τρελή. Όταν η γιαγιά πεθαίνει, αφήνει στην Έλσα ένα "χάρτη" που θα την οδηγήσει σε ένα κυνήγι θησαυρού, τη μεγαλύτερη περιπέτεια απ' όλες.

Με φόντο μια πολυκατοικία κάπου στη Σουηδία και θίασο, τους ιδιόρρυθμους κατοίκους της, η μικρή πρωταγωνίστρια, με τη  συνδρομή των πιο παράξενων βοηθών, ακολουθεί τα ψίχουλα που άφησε πίσω η γιαγιά για να ανακαλύψει τη ζωή της μοναδικής αυτής γυναίκας,  τη μαγική χώρα που έπλασε και την αλήθεια για τους κατοίκους της και την ιστορία τους. 

Φαντασία, παραμυθένια πλάσματα, μαγικές περιπέτειες, παρεξηγημένοι χαρακτήρες και μια μικρούλα που λατρεύει τον Harry Potter και τους X Men... Τι άλλο να ζητήσει η μικρή μου νερντουλοκαρδιά; Στο σημείο αυτό θα ήθελα να απονέμω 50 πόντους στον Fredrik Backman για το εξαιρετικό χτίσιμο του χαρακτήρα της Έλσας, καθώς φρόντισε να την κάνει όχι μόνο κατ' όνομα  Gryffindor, αλλά να το επιβεβαιώνει και η ίδια με τη συμπεριφορά της σε κάθε σελίδα. 50 βαθμούς στον Fredrik Backman λοιπόν (ο οποίος ανήκει ξεκάθαρα στο Ravenclaw) για την προσοχή του στις λεπτομέρειες! 

Παρά το ανάλαφρο περιτύλιγμα όμως, το βιβλίο θίγει θέματα όπως η οικογένεια  (όπου και αν τη βρίσκει κανείς), η διαφορετικότητα και η αποδοχή της, η κατανόηση, η συγχώρεση και οι ιστορίες από τη Σχεδόν Ξυπνητή Χώρα κρύβουν συμβουλές για την Έλσα όταν η γιαγιά δε θα είναι πια μαζί της. 

Αν είσαι έστω και λίγο ονειροπαρμένος (όπως εγώ) και οι ιστορίες για χώρες μαγικές, δράκους, ιππότες, τέρατα, μυθικούς ήρωες, κατάρες και δυναμικές πριγκίπισσες κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα (όπως τη δική μου), τότε αυτό είναι το επόμενο βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις!

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2246402495

Read More

Origin

Μετά το Inferno είχα αποφασίσει πως η σχέση μου με τον καθηγητή Langdon είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της και έπρεπε να τελειώσει. Το Inferno ήταν στην ουσία μία δεύτερη ευκαιρία στον Dan Brown μετά το απογοητευτικό -κατά τη γνώμη μου- Last Symbol. Και, αν και μου φάνηκε καλύτερο, δεν ήταν αρκετό για να μου αλλάξει γνώμη... Όταν κυκλοφόρισαν οι πρώτες αφίσες για το Origin δεν τις πλησίαζα καν, το έπαιζα υπεράνω. "Αφού είπαμε, δεν ξαναασχολούμαστε μαζί του". Για να διαβάζεις όμως αυτό το post, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη... Τι συνέβη; Η Βαρκελώνη συνέβη. Και το κορίτσι αυτό την αγαπάει τη Βαρκελώνη! Πριν καν την επισκεφτώ, την αγαπούσα και αν κάποιος μου έδινε την ευκαιρία να ζήσω εκεί, θα το έκανα ευχαρίστως!

To Origin όμως ξεκινάει στο Bilbao, όπου ο αινιγματικός Edmond Kirsch, καλός φίλος και παλιός μαθητής του Robert Langdon, ετοιμάζεται να κάνει μια αποκάλυψη που θα τραντάξει τα θεμέλια της θρησκείας και θα δώσει την απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (όχι, δεν είναι 42). Όπως όμως φαντάζεσαι, τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αναμενόμενο τρόπο και έτσι ο αγαπημένος καθηγητής, συνοδευόμενος για ακόμη μία φορά από βοηθό γένους θηλυκού, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. 

Όλα τα στοιχεία που αγαπάς να μισείς ή που μισείς να αγαπάς στα βιβλία του Dan Brown είναι εδώ: η πανέμορφη πόλη που χρησιμεύει ως σκηνικό για την ιστορία και για την οποία θα μάθεις πολλά και ενδιαφέροντα, η πανέμορφη, πανέξυπνη και δυναμική βοηθός, μια ποικιλία χαρακτήρων για να διαλέξεις τον ένοχο, μυστήρια που πρέπει να λυθούν, εμβληματικά μνημεία και έργα τέχνης, ο Langdon να γνωρίζει πράγματα, ο Langdon να συνειδητοποιεί πράγματα, οι περισσότεροι χαρακτήρες να σκέφτονται πόσο κακό κάνει στην ανθρωπότητα η μισαλλοδοξία και πόσο σημαντική είναι η αποδοχή ιδεών διαφορετικών από τις δικές μας και φυσικά το plot twist. Δε θα σου πω ψέματα. Αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο twist για εμένα. Απλώς γιατί όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να σε κατευθύνει προς μία κατεύθυνση (και κάθε συγγραφέας μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του το κάνει) εσύ πρέπει να κοιτάζεις από την άλλη. Και από το στιγμή που μου μπήκε η ιδέα, κάθε τι που γινόταν, απλώς "κούμπωνε". 

Δεν μου αφαίρεσε καθόλου όμως από την απόλαυση του βιβλίου. Γιατί αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο Dan Brown, αυτό είναι να γράφει βιβλία ευκολοδιάβαστα, με γρήγορο ρυθμό, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον με γρίφους, αινίγματα, κώδικες και τη δοκιμασμένη συνταγή του αργού ψησίματος, μεταφέροντας τη δράση μια από εδώ, μια από εκεί, ειδικά λίγο πριν σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό. Ή αμέσως μετά. 

Εντάξει, το γράψιμό του δεν είναι ούτε Ian McEwan, ούτε Kazuo Ishiguro και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα κερδίσει ποτέ το Nobel λογοτεχνίας. Εγώ πάντως παραδίνομαι. Με τον Robert Langdon περνάω καλά τελικά. Και στην επόμενη περιπέτειά του, δεν θα το παίξω και τόσο δύσκολη. Μη σου πω θα προπαραγγείλω κιόλας! 

Δες το και εδώ:

https://www.goodreads.com/review/show/2163564891

Read More

Το κουκλόσπιτο

Το καλοκαίρι χρειάζεται ένα ανάλαφρο βιβλίο, με μια καλή δόση μυστηρίου για να σε κρατήσει.

Στο Κουκλόσπιτο της Jessie Burton η 18χρονη Νέλλα αφήνει την επαρχία της Ολλανδίας και φτάνει στο Άμστερνταμ για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή στο πλευρό του νέου της συζύγου, Γιοχάννες Μπραντ, ενός από τους πλουσιότερους εμπόρους και πιο επιφανείς πολίτες της πόλης. Η υποδοχή που συναντά δεν είναι αυτή που περίμενε και έπειτα από την άφηξη ενός κουκλόσπιτου, πιστής αντιγραφής του σπιτιού των Μπραντ, η Νέλλα προσλάμβάνει έναν μυστηριώδη μινιατουροποιό για να το επιπλώσει. Όμως όταν τα αντικείμενα αρχίζουν να καταφθάνουν, αποκαλύπτουν καλά κρυμμένα μυστικά και προμηνύουν κινδύνους που απειλούν να καταστρέψουν τη νέα της οικογένεια.

Κατ' αρχάς να σου πω ότι είναι ευκολοδιάβαστο όσο λίγα από τα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου, αλλά από τη στιγμή που θα το πιάσεις, ο ρυθμός του είναι αρκετά γρήγορος. Τόσο όσο για να καλύψει τις μικρές του αδυναμίες.

Το Κουκλόσπιτο  είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Jessie Burton και αν έχεις διαβάσει αρκετά του είδους δεν θα δυσκολευτείς να το καταλάβεις. Από το πόσο πρόθυμα σου φανερώνει τα μυστικά του (σαν παιδάκι που προσπαθεί πολύ να σου κρατήσει κρυφή την έκπληξη που σου ετοιμάζει, αλλά δεν μπορεί), μέχρι τους ενδιαφέροντες, αλλά όχι πλήρως ανεπτιγμένους χαρακτήρες του.

Αν δεν είσαι φανατικός αναγνώστης ιστοριών μυστηρίου, θα σου το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Αν πάλι είσαι, δώσ'του μια ευκαιρία και δείξε λίγη επιείκια... Είναι το πρώτο της βιβλίο...

Δες το και εδώ:

 https://www.goodreads.com/review/show/2071266058?book_show_action=false

Read More