SOCIAL MEDIA

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Historical Fiction. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Historical Fiction. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2019

Οι Καλοί

 

"Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται διαφορετικοι. (....) Γεννιούνται στην έξω πλευρά των πραγμάτων, με δέρμα λίγο πιο λεπτό, μάτια πιο ευαίσθητα σε αυτά που περνού απαρατήρητα από τους περισσότερους. Οι καρδιές τους καταπίνουν περισσότερο αίμα από τις συνηθισμένες καρδιές, το ποτάμι κυλάει διαφορετικά μέσα τους."


Αν ανήκεις σε αυτούς που δεν έχουν διαβάσει ακόμη τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ, θα σου πρότεινα να σταματήσεις ό,τι κάνεις, να βρεις με όποιον τρόπο το βιβλίο και να το διαβάσεις. Αν πάλι όχι (good for you!), μπορείς να συνεχίσεις.
ΟΙ ΚΑΛΟΙ είναι το δεύτερο βιβλίο της Hannah Kent, της Αυστραλής που πριν από λίγα χρόνια έκανε όλο το βιβλιοσύμπαν να μιλάει για αυτήν και το πρώτο της πόνημα, τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ. Εδώ η Kent μεταφέρει τη δράση στην ιρλανδική ύπαιθρο του 1825, όπου η Nora, έχοντας πρόσφατα χάσει τον σύζυγό της, έχει μείνει μόνη να φροντίζει τον ασθενικό γιό της νεκρής της κόρης. Μη μπορώντας να ανταπεξέλθει στη φροντίδα του, προσλαμβάνει τη 14χρονη Mary. Η ανεξήγητη κατάσταση της υγείας του όμως, πυροδοτεί φήμες πως το αγόρι προκαλεί κακοτυχία και θάνατο, αναγκάζοντας τη Nora να ζητήσει τη βοήθεια της Nance, που έχει το χάρισμα να θεραπεύει. Ακολουθώντας τις παγανιστικές πρακτικές της, οι τρεις γυναίκες προσπαθούν να αποκαταστήσουν την υγεία του Micheal, δοκιμάζοντας τα όρια του οίκτου.
Όπως και με το προηγούμενο βιβλίο της, η γραφή της Kent είναι πυκνή. Καμία λέξη της δεν είναι περιττή και οι περιγραφές του περιβάλλοντος περιορίζονται στο να σε βοηθήσουν να «δεις» τον χώρο, χωρίς να κουράζουν με περιττές λεπτομέρειες, αφήνοντας το βάρος να πέσει στους χαρακτήρες και την πλοκή. Ο μικρόκοσμος που δημιουργεί είναι εξίσου πυκνός και θρησκεία, προλήψεις, παγανιστικές πρακτικές και φιλοσοφίες, έρχονται σε αντίθεση με το κριτικό πνεύμα.
 
Το μοναδικό μειονέκτημα του βιβλίου είναι η απουσία ενός χαρακτήρα αντίστοιχης δυναμικής με την Agnes, καθώς οι τρεις πρωταγωνίστριες, αν και καλογραμμένες, δεν έχουν τον δικό της αντίκτυπο:
 
Η Nora και η εμμονή της να διώξει τη νεράιδα από τον εγγονό της. Μια εμμονή που πηγάζει από την αγάπη της γι’ αυτόν ή ίσως από την ντροπή για την κατάστασή του και τον φόβο της περιθωριοποίησης. 
Η Nance, με το αμφίβολο χάρισμα,που επιμένει στις πρακτικές, ανίκανη να δείξει έλεος, εξαιτίας της πίστης της ή της ανάγκη της για επιβίωση.
Η Mary, που έρχεται από το πουθενά για να είναι αυτή που θα προσφέρει στον Micheal τη στοργή που του αρνείται η γιαγιά του και που είναι η μόνη που μπορεί να δει πέρα από τη δεισιδαιμονία.
 
Ψέματα δε θα σου πω, δεν ενθουσιάστηκα από την αρχή. Αργεί λιγάκι να πάρει μπρος, η αφήγηση σπάει στα τρία και ίσως τελικά η (αναπόφευκτη) σύγκριση με τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ να το αδικεί, η αλήθεια όμως είναι ότι ΟΙ ΚΑΛΟΙ μπορεί επάξια να σταθεί δίπλα στο μεγάλο "αδελφάκι" του και η Hannah Kent πρέπει σίγουρα να μπει στο ραντάρ σου. Στο δικό μου έχει ήδη μπει.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019

Έθιμα Ταφής


"Το να γνωρίζεις τι έχει κάνει ένας άνθρωπος, και το να γνωρίζεις ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος, είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα..."


Στην Ισλανδία του 1828 η Agnes Magnusdottir καταδικάστηκε σε θάνατο για το φόνο του εραστή της και η εκτέλεσή της ήταν η τελευταία (δημόσια εκτέλεση) στη χώρα της. 190 χρόνια μετά, μια Αυστραλή, η Hannah Kent, θα της δώσει για πρώτη φορά φωνή και θα διηγηθεί την ιστορία της (πολύ γνωστή στην Ισλανδία, ελάχιστα στον υπόλοιπο κόσμο) από μια άλλη σκοπιά. 

Παρόλο που αποφεύγω τα spoilers όπως ο διάβολος το λιβάνι, τα βιβλία στα οποία το τέλος είναι γνωστό από την αρχή ασκούν πάνω μου μια περίεργη γοητεία. Αυτή η ελπίδα ότι το τέλος θα αλλάξει μου δημιουργεί ένα περίεργο είδος αγωνίας και ένα δέσιμο με τους καταδικασμένους ήρωες, που δύσκολα το βρίσκω αλλού. Η ιστορία της  Agnes ξεδιπλώνεται με τέτοιο τρόπο, η φωνή της είναι τόσο δυνατή και καθαρή, που δε μπορεί παρά να σου ραγίσει η καρδιά με τη μοίρα της. Μια μοίρα που τη σφραγίζει η ίδια με το δυναμισμό, την εξυπνάδα και την άρνησή της να υποταχτεί και να σκύψει το κεφάλι, σε μια εποχή που δεν επέτρεπε στις γυναίκες περιουσία, δικαιώματα, ούτε καν φωνή. 

"Βλέπουν ότι το κεφάλι μου στέκεται στους ώμους μου, και πιστεύουν πως μια γυναίκα που σκέφτεται, δεν είναι άξια εμπιστοσύνης..."

Αυτό που με συνεπήρε όμως πραγματκά είναι ο τρόπος γραφής της Kent. Καθαρός , άμεσος, δυναμικός, χωρίς να στερείται ομορφιάς, μοιάζει αντάξιος του χαρακτήρα της ηρωίδας. Κάθε λέξη μοιάζει να έχει τη δική της βαρύτητα. Όπως και ο κάθε χαρακτήρας που συνοδεύει την Agnes. Μέσα από τη συναναστροφή της με τον κάθε ένα ξεχωριστά, βλέπουμε διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα της: το πείσμα, την αποφασιστηκότητα, την ελπίδα, αλλά και το φόβο, την απελπισία και την ευάλωτη πλευρά της.

Τα ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ αγαπήθηκαν σε όλο τον κόσμο και όχι άδικα. Θήγει θέματα της τότε εποχής (φτώχια, θέση της γυναίκας, στερεότυπα) των οποίων ο αντίκτυπος στη σημερινή κοινωνία δεν είναι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Με συγκίνησε, με θύμωσε και με άγγιξε βαθιά, χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα με κανέναν τρόπο. 

Κυκλοφορεί (με πολύ ωραίο εξώφυλλο) από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Τετάρτη 9 Αυγούστου 2017

Το κουκλόσπιτο




Το καλοκαίρι χρειάζεται ένα ανάλαφρο βιβλίο, με μια καλή δόση μυστηρίου για να σε κρατήσει.



Στο Κουκλόσπιτο της Jessie Burton η 18χρονη Νέλλα αφήνει την επαρχία της Ολλανδίας και φτάνει στο Άμστερνταμ για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή στο πλευρό του νέου της συζύγου, Γιοχάννες Μπραντ, ενός από τους πλουσιότερους εμπόρους και πιο επιφανείς πολίτες της πόλης. Η υποδοχή που συναντά δεν είναι αυτή που περίμενε και έπειτα από την άφηξη ενός κουκλόσπιτου, πιστής αντιγραφής του σπιτιού των Μπραντ, η Νέλλα προσλάμβάνει έναν μυστηριώδη μινιατουροποιό για να το επιπλώσει. Όμως όταν τα αντικείμενα αρχίζουν να καταφθάνουν, αποκαλύπτουν καλά κρυμμένα μυστικά και προμηνύουν κινδύνους που απειλούν να καταστρέψουν τη νέα της οικογένεια.

Κατ' αρχάς να σου πω ότι είναι ευκολοδιάβαστο όσο λίγα από τα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου, αλλά από τη στιγμή που θα το πιάσεις, ο ρυθμός του είναι αρκετά γρήγορος. Τόσο όσο για να καλύψει τις μικρές του αδυναμίες.

Το Κουκλόσπιτο  είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Jessie Burton και αν έχεις διαβάσει αρκετά του είδους δεν θα δυσκολευτείς να το καταλάβεις. Από το πόσο πρόθυμα σου φανερώνει τα μυστικά του (σαν παιδάκι που προσπαθεί πολύ να σου κρατήσει κρυφή την έκπληξη που σου ετοιμάζει, αλλά δεν μπορεί), μέχρι τους ενδιαφέροντες, αλλά όχι πλήρως ανεπτιγμένους χαρακτήρες του.

Αν δεν είσαι φανατικός αναγνώστης ιστοριών μυστηρίου, θα σου το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Αν πάλι είσαι, δώσ'του μια ευκαιρία και δείξε λίγη επιείκια... Είναι το πρώτο της βιβλίο...

Δες το και εδώ:











Βιβλιοκριτική: Incendiary

  "I am a shadow, I am a drop of ink. Vengeance in the night.  I'm a Robari." Όταν αυτές οι κομψές γαλλικές ομορφιές μου χτύπη...