Βιβλιοκριτική: Ένας Άνθρωπος που τον Έλεγαν Οβ

 

"Ο θάνατος είναι παράξενο πράγμα. Οι άνθρωποι ζούνε όλη τους τη ζωή σαν να μην υπάρχει, και όμως συχνά είναι ένα από τα μεγαλύτερα κίνητρα για να ζήσει κανείς. [...] Γιατί ο μεγαλύτερος φόβος του θανάτου είναι πάντα μήπως μας προσπεράσει. Και μας αφήσει εκεί μόνους."

Τελειώνοντας το Άνθρωποι με Άγχος συνειδητοποίησα πως το μόνο από τα μυθιστορήματα του Backman που δεν είχα διαβάσει είναι το πρώτο του. Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει έτσι. Έπρεπε να το διορθώσω. Και το διόρθωσα.

Στο Ένας Άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ πρωταγωνιστής είναι φυσικά ο Οβ, ένας μοναχικός και γκρινιάρης ηλικιωμένος. Ο Οβ εκνευρίζεται με τους πάντες γύρω του και όπως είναι λογικό δεν έχει και πολλές συμπάθειες στη γειτονιά όπου ζει. Αυτό θα αλλάξει με την άφηξη της Παρβανέχ και της οικογένειάς της, η οποία εισβάλλει στη ζωή του προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση.

Οι προσδοκίες μου από τον Backman είναι πάντα υψηλές, ακόμη και όταν πρόκειται για το πρώτο του μυθιστόρημα. Και όπως δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ, έτσι και τώρα. Ο Οβ είναι ένας χαρακτήρας που κανονικά θα έπρεπε να αντιπαθώ. Βλέπει μόνο τα στραβά στους ανθρώπους γύρω του και θεωρεί πως μπορεί να κάνει τα πάντα καλύτερα από αυτούς (συνήθως βέβαια έχει δίκιο). Και κάπου εκεί άρχισε να μου θυμίζει λίγο τον παππού μου, που πάντα ήθελε να καταπιάνεται με κάτι να μαστορεύει, που είχε ό,τι εργαλείο μπορούσες να φανταστείς και που, ναι, θεωρούσε πως μπορούσε να κάνει τα πάντα καλύτερα από τους άλλους (και συνήθως είχε δίκιο). Ευτυχώς δεν ήταν και γκρινιάρης.

Ο Backman αγκαλιάζει τον Οβ με καλοσύνη και χιούμορ. Ξεδιπλώνει τη ζωή του και προσφέρει όλες τις λεπτομέρειες που χρειάζεται κανείς για να τον κατανοήσει και τελικά να τον αγαπήσει. Η σχέση του με τη γυναίκα του είναι γεμάτη τρυφερά και αστεία στιγμιότυπα και μια ζεστασιά που υπάρχει μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους που μπόρεσαν να δουν πραγματικά την ουσία και την ψυχή του άλλου. Η Σόνια είναι το χρώμα στη ζωή του Οβ και όταν εκείνη χάνεται όλα γίνονται γκρίζα. Η μοναξιά και το πώς τη βιώνουν τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν είναι ένα θέμα για το οποίο διαβάζω συχνά και είναι πραγματικά λυπηρό να το περνάει κανείς αυτό, ειδικά προς το τέλος της ζωής του. 

Η είσοδος της Παρβανέχ και της οικογένειάς της στη ζωή του Οβ βάζει τη ζωή του Οβ σε μία τροχιά που ο ίδιος δεν θα φανταζόταν ποτέ και τη γεμίζει με ένα τσούρμο φασαριόζικους και ετερόκλητους ανθρώπους και μία ταλαιπωρημένη αδέσποτη γάτα. Η καλοσύνη που του δείχνει η Παρβανέχ, δίνοντάς του τρόπους να νιώσει χρήσιμος ξανά ζεσταίνει την καρδιά και εύχομαι να υπήρχε μια Παρβανέχ στη ζωή κάθε ανθρώπου που που το έχει ανάγκη.

Και αν κρατάω κάτι από το βιβλίο είναι αυτό: Ας έχουμε τα μάτια μας και την καρδιά μας ανοιχτά όπως η Παρβανέχ. Οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες. Το σημαντικότερο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι η καλοσύνη.

5 αστεράκια

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Broken Hill Publishers.

Read More

Βιβλιοκριτική: Άνθρωποι με Άγχος

 

"Μερικές φορές κοιτάζουμε γύρω μας, στον χώρο εργασίας μας ή στις συναντήσεις γονέων, ή στον δρόμο, και διαπιστώνουμε με τρόμο ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μόνο εμείς πρέπει να προσποιούμαστε. Όλοι οι άλλοι έχουν τα μέσα και τον έλεγχο και την αντοχή να κάνουν τα πάντα".

Τον Fredrik Backman τον αγαπώ. Είναι στο top three των αγαπημένων μου συγγραφέων. Τα βιβλία του με κάνουν να νιώθω σαν να επιστρέφω σπίτι μετά από μια κρύα και κουραστική μέρα. Επιστρέφω εκεί που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν. Το γράψιμό του είναι για μένα πολύ προσωπικό, ακόμη και αν δεν έχω ζήσει όλες τις καταστάσεις που αναφέρει. Σαν να είναι ο μοναδικός που εκπέμπει σ' αυτήν την ιδιαίτερη συχνότητα μέσα μου. Το Άνθρωποι με Άγχος είναι το τελευταίο του βιβλίο και θέλω να σου πω ότι κανένα άγχος δεν είχα για το αν θα μου αρέσει. Τόσο πολύ τον εμπιστεύομαι. Ειμαι σίγουρη πως και τη λίστα με τα ψώνια του να διαβάσω, πάλι θα βουρκώσω.

Το Άνθρωποι με Άγχος είναι η ιστορία μιας ομηρίας μετά από μία ληστεία που δεν εξελίγθηκε όπως θα έπρεπε. Η λήστής που την επιχείρησε, στην προσπάθειά της να γλυτώσει από την αστυνομία, θα καταφύγει σε ένα διαμέρισμα γεμάτο πιθανούς αγοραστές, ενώ έξω στον δρόμο δύο αστυνομικοί προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση και τη μεταξύ τους σχέση.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο η ιστορία έχει να κάνει με το άγχος και τις απερίσκεπτες και βλακώδεις πράξεις στις οποίες πολλές φορές αυτό μας οδηγεί. Οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται από τις συνθήκες να έρθουν κοντά (κάποιοι παρά τη θέλησή τους) και να μοιραστούν τους φόβους τους με αγνώστους. Παρά τον αριθμό τους και το γεγονός ότι κανείς τους δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή περισσότερο από τους υπολοίπους, είναι ολοκληρωμένοι, καθένας με τις ιδιοτροπίες, το φως και το σκοτάδι με το οποίο παλεύει. Στους περισσότερους μπόρεσα να δω και ένα δικό μου κομμάτι και να τους αγαπήσω όλους εξίσου. 

Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο όπως η αγάπη του γονιού για το παιδί του και πού μπορεί να τον οδηγήσει, η μοναξιά, η απέχθεια προς τον εαυτό μας, οι τύψεις, η αγωνία να είμαστε αρκετοί, οι βιαστικές πρώτες εντυπώσεις και πόσο λανθασμένες είναι συχνά και ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Καθώς διάβαζα αναρωτιώμουν πώς θα αντιδρούσα στη θέση του κάθε χαρακτήρα, πόσο διαφορετικά θα χειριζόμουν την ίδια κατάσταση.

Όπως είπα και πριν ο Backman πάντα χτυπάει στην καρδιά για μένα και γι' αυτότον αγαπώ. Η γραφή του είναι παραπλανητικά απλή, με βάζει πάντα μέσα στην ψυχή των χαρακτήρων του να δω την αλήθεια τους. Η καρδιά μου σπάει για όλα αυτά που τους πληγώνουν και χαίρεται  με όλες τις μικρές ή μεγάλες καλοσύνες  που τους ανακουφίζουν. Το δάκρυ βέβαια κορόμηλο, μη γελιέσαι! Έτσι, ανακατεμένα τα δάκρυα της λύπης με αυτά της χαράς... Κάπως έτσι ήρθε η κάθαρση. Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι το βιβλίο δεν είναι η ιστορία μιας ληστείας που δεν εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε, αλλά η ιστορία μιας ληστείας που εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα έπρεπε.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

5 αστεράκια

Το έχεις διαβάσει; Πώς σου φάνηκε;

Read More

Η Σιωπηλή Ασθενής

"Όπως θα δείτε, πρόκειται για μια απίστευτη ιστορία - δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό. Αν θα την πιστέψετε ή όχι, εξαρτάται από σας."

Καλό μήνα βιβλιοπαρεάκι! Τι μου κάνεις; Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση σήμερα: Όταν διαβάζεις μένεις πιστός στο βιβλίο που ξεκινάς ή την κάνεις την κουτσουκέλα σου με κάτι άλλο, κάτι πιο μικρό, κάτι πιο ανάλαφρο, κάτι για να ξελαμπικάρεις λίγο βρε αδερφε; Εγώ συνληθως είμαι στην πρώτη κατηγορία. Ή που θα το τελειώσω ή που θα το αφήσω αν δεν τα πάμε καλά. Το καλοκαίρι όμως, δεν ξέρω τι με πιάνει κι εκεί που διαβάζω κάτι, μόλις μου γυαλίσει κάτι άλλο, όχι απλώς το αγοράζω (tsundoku σε τελικό στάδιο) αλλά αφήνω ό,τι άλλο διαβάζω και το ξεκινάω επί τόπου. Η "γνωριμία" συμβαίνει συνήθως σε υπαίθριους πάγκους κατά τη διάρκεια διακοπών, κάτι που με γυρίζει πίσω στην παιδική μου ηλικία και σε διακοπές με τους γονείς μου, οπότε πες μου εσύ πώς να αντισταθώ;

Το ίδιο συνέβη και φέτος... Το βιβλίο που συναντούσες περισσότερο φέτος το καλοκαίρι στις παραλίες, τα λεωφορεία ή όπου αλλού μπορείς να δεις τι διαβάζει ο κόσμος είναι Η Σιωπηλή Ασθενής του Alex Michaelidis. Περνώντας λοιπόν από τον προαναφερθέντα πάγκο λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου πως "Θα ρίξω μόνο μια ματιά", το είδα και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι το σκέφτηκα για περισσότερο από ένα δευτερόλεπτο. 

Στη Σιωπηλή Ασθενή συναντάμε την Αλίσια Μπέρενσον, επιτυχημένη ζωγράφο, η οποία ζει μια ειδυλλιακή ζωή μέχρι τη στιγμή που δολοφονεί τον σύζυγό της και από τότε αρνείται να πει λέξη. Και τον Θίο Φέιμπερ, ψυχοθεραπευτή, ο οποίος βρίσκει στη σιωπή της Αλίσια την πρόκληση να πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν.

Η αφήγηση χωρίζεται σε όσα διηγείται ο Θίο για τις θεραπείες της Αλίσια αλλά και την προσωπική του ζωή και σε αυτά που γράφει η Αλίσια στο ημερολόγιό της και οδηγούν στο συμβάν. Ο Michaelidis ακολουθεί πιστά τη συνταγή για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Ο ρυθμός του είναι γρήγορος με μικρά κεφάλαια και το "ένα κεφάλαιο ακόμη και ύπνο" γίνεται πολύ εύκολα πέντε. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, αλλά σε ένα ψυχολογικό θρίλερ αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Δε χρειάζεται να τους συμπαθείς για να θέλεις να δεις τι θα γίνει στο επόμενο κεφάλαιο. Σημασία έχει τι έγινε. Γιατί η Αλίσια σκότωσε τον άντρα της; Και πού οφείλεται πραγματικά η εμμονή του Θίο μαζί της; Οι σελίδες είναι γεμάτες με ψυχουλάκια και μικρές ανατροπές και το τέλος δε θα ξέρεις από πού σου ήρθε! Εκτός κι αν είσαι από αυτούς που μάντεψαν το τέλος στην 6η Αίσθηση.

Και θα σου κάνω ακόμη μία ερώτηση: Σου έχει τύχει ποτέ να διαβάζεις ένα βιβλίο και να σου συμβαίνουν παρόμοιες καταστάσεις; Όχι, δε σκότωσα τον καλό μου, αλλά λίγο τα κλιματιστικά, λίγο τα παγωτά, λίγο τα κρύα τα νερά, το τσίμπησα το κρυωματάκι μου κι έχασα κι εγώ τη φωνή μου. Πες το και τιμωρία για την απιστία μου...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

 

Read More

Becoming - Η δική μου ιστορία

"Ήμουν γυναίκα, μαύρη και δυνατή, πράγμα που για ορισμένους ανθρώπους, με συγκεκριμένη νοοτροπία, μεταφραζόταν απλώς ως θυμωμένη. (...) Ο ευκολότερος τρόπος να αγνοηθεί η φωνή μιας γυναίκας είναι να την πλασάρει κανείς ως γκρίνια."

Το πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι τόσο μακρυά από τα ενδιαφέροντά μου όσο και η Μεγάλη Άρκτος από τη Γη. Σε αντίθεση με άλλα πράγματα εκεί (Αχ Νέα Υόρκη!). Η εκλογή του Barack Obama όμως, του πρώτου μαύρου Προέδρου στην ιστορία τους έστρεψε το ενδιαφέρον όλου του κόσμου, μαζί και το δικό μου, ακριβώς εκεί. Το ενδιαφέρον όμς δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτόν, αλλά και στην οικογένειά του και κάπως έτσι γνωρίσαμε τη Michelle Obama. 

 Η 44η Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν πάντα χαμογελαστή, είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει και έβαλε σκοπό να κάνει καλύτερα τα πράγματα για τα παιδιά. Μετά το τέλος της θητείας του συζύγου της θέλησε να πει και τη δική της ιστορία, κυκλοφόρησε το "Becoming" και πώς είναι δυνατόν να σου χαμογελάει έτσι στο εξώφυλλο και να την προσπεράσεις;

Μετά τον αρχικό ενθουσιαμό, ήμουν λίγο επιφυλακτική. Όταν ο σύζυγός σου είναι πολιτικός και μάλιστα τέτοιου βεληνεκούς, η πολιτική γίνεται η ζωή σου και κάτι τέτοιο δε θα με ενδιέφερε να το διαβάσω. Το "Becoming" ευτυχώς δεν είναι τέτοιο βιβλίο. Είναι η ιστορία της Michelle Robinson από το Σικάγο. Με τρόπο άμεσο και ύφος οικείο διηγείται τις δυσκολίες που συνάντησε μεγαλώνοντας, λόγω φυλής και οικονομικής κατάστασης, τις προσπάθειες των γονιών της ώστε να έχουν τα παιδιά τους τις ευκαιρίες που τους άξιζαν, τα όμορφα παρ' όλα αυτά παιδικά χρόνια που πέρασε, τις σπουδές της, την αρχή της καριέρας της και φυσικά τη σχέση της με τον Barack Obama. Στη αρχή της γνωριμίας τους μάλιστα ήταν και προϊσταμένη του! 

Όταν η διήγηση φτάνει στο ξεκίνημα της πολιτικής του καριέρας, το βάρος δεν πέφτει εκεί. Και πάλι είναι η δική της ιστορία. Ό,τι αντιμετώπισε ούσα φιλόδοξη και η ίδια. Οι νέες προκλήσεις που παρουσιάστηκαν με το γάμο και τη μητρότητα. Και μετά η Προεδρεία και ο Λευκός Οίκος και αυτήν να προσπαθεί να βρει τη θέση της και τη φωνή της.

"Μερικές φορές ένιωθα σαν κύκνος σε λίμνη, ξέροντας ότι η δουλειά μου ήταν εν μέρει να γλυστρώ γαλήνεια στην επιφάνεια ενώ κάτω από το νερό δεν σταματούσα ούτε στιγμή να κουνάω με φούρια τα πόδια μου."

 Παρά τον μεγάλο όγκο του κυλάει νεράκι. Δε νιώθεις ότι διαβάζεις, αλλά ότι την έχεις απέναντί σου και την ακούς από πρώτο χέρι. Στην πρωτότυπη έκδοση του Audiobook στα Αγγλικά όντως την ακούς καθώς την αφήγηση την κάνει η ίδια. Είναι άμεση, αστεία έξυπνη και (φαίνεται) ειλικρινής. Χωρίς μιζέρια στις δυσκολίες, χωρίς έπαρση στις επιτυχίες, ένα πραγματικό πρότυπο για κάθε νέο κορίτσι, γυναίκα και μητέρα. 

Και αφού ακόμη και αυτή, η προσωποποίηση της οργάνωσης, ξέχασε να αγοράσει σκούφο στο παιδί της για τη μέρα της ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του Barack Obama για την Προεδρεία των ΗΠΑ στο ψωφόκρυο του Σικάγο, μην ανησυχείς φίλη μου! Μάλλον τα πάς καλύτερα απ' όσο αφήνεις τον εαυτό σου να πιστέψει!

Είναι αμερόληπτη; Όχι 100%, δε νομίζω. Αλλά αυτή είναι η δική της ιστορία. Και δε χρειάζεται.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Athens Bookstore Bublications.

Read More

Μικρές Φωτιές Παντού

"Οι κανόνες υπάρχουν για έναν λόγο: αν  τους ακολουθείς, θα πετύχεις. Διαφορετικά, μπορεί να κάνεις τον κόσμο στάχτη."

 

Καλή Χρονιά! Τις κλασικές ευχές για υγεία και τα σχετικά θα τις έχεις ήδη ανταλλάξει, και παρ' όλο που είναι πολύ σημαντικές, εγώ θα σου ευχηθώ μία καλή αναγνωστική χρονιά, με ωραία βιβλία και αρκετό χρόνο για να τα απολαύσεις! Και αν είναι να μπει καλά η χρονιά, ας ξεκινήσει με ένα βιβλίο που δεν θα θέλεις να αφήσεις από τα χέρια σου.
 

Το ΜΙΚΡΕΣ ΦΩΤΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται ο τίτλος του: ανάβει μικρές φωτιές. Στον τρόπο σκέψης σου, στο πώς αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, τα κίνητρά και τις πράξεις, όχι μόνο τα δικά σου, αλλά και των ανθρώπων γύρω σου.
 

Στο τακτοποιημένο προάστιο του Shaker Heights όπου τα πάντα υπακούουν σε κανόνες (από το χρώμα στις προσόψεις των σπιτιών και του ύψος του γκαζόν έως τη συμπεριφορά των καθώς πρέπει κατοίκων του), μία φωτιά ξεσπά στο σπίτι των Richardson, ενώ η Izzy, το μικρότερο παιδί της οικογένειας (και πιθανότητα η υπέυθυνη για τον εμπρισμό), αγνοείται. Το βιβλίο διηγείται τα γεγονότα που οδήγησαν στη φωτιά. Την άφιξη της αντισυμβατικής Mia και της κόρης της, Pearl στο Shaker Heights, τους δεσμούς που αναπτύσσουν με τα μέλη της οικογένειας Richardson, μία δίκη για την κηδεμονία ενός παιδιού που διχάζει την τοπική κοινωνία (κι εσένα μαζί).
 

Ο γρήγορος ρυθμός και οι μεγάλες εντάσεις δεν είναι χαρακτηριστικά της ιστορίας. Παρ' όλα αυτά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω και το άνοιγα έστω και για δύο σελίδες αν μου δινόταν η ευκαιρία. Τόση είναι η δύναμη των χαρακτήρων του και του τρόπου που το παρελθόν και τα μυστικά τους, ο μικρόκοσμος του καθενός επηρεάζει τις ζωές όλων. Η ιστορία του δε σε αφήνει να την αφήσεις. Ακόμη και όταν δεν το διαβάζεις, ακόμη και αφού το έχεις τελειώσει, θα μένει μαζί σου και θα σε κάνει να αναρωτιέσαι:
 

Πόσο καλά γνωρίζεις τους γύρω σου; Και εν τέλει πόσο καλά δικαιούσαι να τους γνωρίζεις; Μέχρι που φτάνει το δικαίωμά σου να κρατάς μυστικά, όταν αυτά αφορούν και κάποιον άλλο, ακόμη και αν το μόνο που θέλεις είναι να τον (σε;) προστατέψεις; Πόσο ανιδιοτελή είναι τα κίνητρά σου; Είσαι στ' αλήθεια τόσο καλός και συμπονετικός όσο πιστεύεις; Πόσο σίγουρος είσαι ότι υποστηρίζεις το σωστό και το δίκαιο και πόσο ταυτίζονται αυτά τα δύο;
 

Πέρα από την κοινωνική του διάσταση όμως, στο βιβλίο υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο.
 

"Όταν είσαι γονιός, το παιδί σου δεν είναι απλά κάποιος άνθρωπος: είναι ένας τόπος, ένα είδος Νάρνια, ένας αχανής αιώνιος τόπος όπου συνυπάρχουν το παρόν που ζεις, το παρελθόν που θυμάσαι και το μέλλον που προσδοκάς. (...) Είναι ένας τόπος όπου μπορείς να καταφύγεις, αν ξέρεις πώς να φτάσεις σ' αυτόν. Και κάθε φορά που το αφήνεις, κάθε φορά που το παιδί σου βγαίνει απ' το οπτικό σου πεδίο, φοβάσαι μήπως δεν μπορέσεις ποτέ να επιστρέψεις σε τούτο τον τόπο."

Και στο επίπεδο αυτό η ιστορία αφορά τις μητέρες. Κάθε είδος μητέρας. Αυτή που γεννάει ένα παιδί και αυτή που δεν μπόρεσε κι ας το ήθελε με όλη την καρδιά της. Αυτή που δεν μπορούσε να του προσφέρει όλα όσα ήθελε και το άφησε για να βρει μια καλύτερη τύχη και αυτή που επέλεξε να μην το φέρει στον κόσμο.
 

Δεν ξέρω αν σε έχω πείσει να το προσθέσεις στη λίστα με τα βιβλία που θα ήθελες να διαβάσεις, δεν ξέρω αν βοηθάει αν σου πω ότι κέρδισε το βραβείο GOODREADS CHOICE για τη χρονιά 2017 στην κατηγορία Καλύτερης Μυθοπλασίας, η Reese Witherspoon πάντως (από τα πιο γνωστά βιβλιοσκουληκάκια του Holywood) το διάβασε, το αγάπησε και αγόρασε τα δικαιώματα για να το μεταφέρει στη μικρή οθόνη με την ίδια και την Kerry Washington στους πρωταγωνιστικούς ρόλους της Elena Richardson και της Mia Warren.
 

Τα γυρίσματα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη. Προλαβαίνεις....
 

Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

 

Read More

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη

"Όλα τα 7χρονα παιδιά αξίζει να έχουν σούπερ ήρωες... Και όποιος δε συμφωνεί, είναι στην πραγματικότητα εντελώς βλάκας."

  Αυτό πιστεύει η γιαγιά της Έλσας. Η γιαγιά είναι η καλύτερη φίλη της Έλσας. Στην πραγματικότητα, η γιαγιά είναι η μοναδική της φίλη. Μαζί ταξιδεύουν σε φανταστικές χώρες και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες, επειδή η γιαγιά είναι, όπως όλοι πιστεύουν, λιγάκι τρελή. Όταν η γιαγιά πεθαίνει, αφήνει στην Έλσα ένα "χάρτη" που θα την οδηγήσει σε ένα κυνήγι θησαυρού, τη μεγαλύτερη περιπέτεια απ' όλες.

Με φόντο μια πολυκατοικία κάπου στη Σουηδία και θίασο, τους ιδιόρρυθμους κατοίκους της, η μικρή πρωταγωνίστρια, με τη  συνδρομή των πιο παράξενων βοηθών, ακολουθεί τα ψίχουλα που άφησε πίσω η γιαγιά για να ανακαλύψει τη ζωή της μοναδικής αυτής γυναίκας,  τη μαγική χώρα που έπλασε και την αλήθεια για τους κατοίκους της και την ιστορία τους. 

Φαντασία, παραμυθένια πλάσματα, μαγικές περιπέτειες, παρεξηγημένοι χαρακτήρες και μια μικρούλα που λατρεύει τον Harry Potter και τους X Men... Τι άλλο να ζητήσει η μικρή μου νερντουλοκαρδιά; Στο σημείο αυτό θα ήθελα να απονέμω 50 πόντους στον Fredrik Backman για το εξαιρετικό χτίσιμο του χαρακτήρα της Έλσας, καθώς φρόντισε να την κάνει όχι μόνο κατ' όνομα  Gryffindor, αλλά να το επιβεβαιώνει και η ίδια με τη συμπεριφορά της σε κάθε σελίδα. 50 βαθμούς στον Fredrik Backman λοιπόν (ο οποίος ανήκει ξεκάθαρα στο Ravenclaw) για την προσοχή του στις λεπτομέρειες! 

Παρά το ανάλαφρο περιτύλιγμα όμως, το βιβλίο θίγει θέματα όπως η οικογένεια  (όπου και αν τη βρίσκει κανείς), η διαφορετικότητα και η αποδοχή της, η κατανόηση, η συγχώρεση και οι ιστορίες από τη Σχεδόν Ξυπνητή Χώρα κρύβουν συμβουλές για την Έλσα όταν η γιαγιά δε θα είναι πια μαζί της. 

Αν είσαι έστω και λίγο ονειροπαρμένος (όπως εγώ) και οι ιστορίες για χώρες μαγικές, δράκους, ιππότες, τέρατα, μυθικούς ήρωες, κατάρες και δυναμικές πριγκίπισσες κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα (όπως τη δική μου), τότε αυτό είναι το επόμενο βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις!

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2246402495

Read More

Πίσω από κλειστές πόρτες

Το Πίσω από Κλειστές Πόρτες είναι το είδος του βιβλίου που πραγματικά δεν σου αρέσει καθόλου (όχι επειδή σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα, αλλά επειδή είναι απλώς κακόοοο...), αλλά για κάποιο περίεργο και διεστραμένο λόγο συνεχίζεις να το διαβάζεις.

Μας μεταφέρει πίσω από τις πόρτες του τέλειου γάμου του Jack και της Grace. Για τους φίλους τους είναι το τέλειο ζευγάρι. Ζουν στο τέλειο σπίτι. Ο Jack είναι ο τέλειος άνδρας (όμορφος, γοητευτικός, καλλιεργημένος, υπερασπιστής των αδυνάτων, με λίγα λόγια ο τέλειος gentleman). Μαζί είναι οι τέλειοι οικοδεσπότες στα τέλεια δείπνα που διοργανώνουν. Αυτό που οι φίλοι τους δεν γνωρίζουν είναι πως πίσω από όλη αυτή την τελειότητα ο Jack είναι ένας σκληρός σαδιστής, που "φτιάχνεται" από τον φόβο που προκαλεί στους άλλους. Έστεισε την τέλεια παγίδα για την Grace, που ήταν τέλεια (και τελείως εδώ που τα λέμε) αφελής και τώρα είναι το τέλειο θύμα στο τέλεια οργανωμένο σχέδιό του. 

Έχεις αρχίσει να μετράς τα τέλειος και τέλεια; Να σου πω την αλήθεια, μπήκα κι εγώ στον πειρασμό όσο διάβαζα, αλλά δεν το κάνω ποτέ αυτό. (Παρ' όλα αυτά, μου αρέσουν τα στατιστικά, γι' αυτό αν τα μέτρησες ή βρήκες το νούμερο σε κάποιο άλλο review, μπορείς να με ενημερώσεις με ένα σχόλιο και σ' ευχαριστώ πολύ).

Αυτό είναι το πρώτο μου πρόβλημα με αυτό το βιβλίο. Το κακό γράψιμο που θυμίζει Φώσκολο. Συνεχείς, αχρείαστες επεξηγήσεις. B. A. Paris γλυκιά μου, μην υποβιβάζεις άλλο τη νοημοσύνη μας, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η θέα της μαύρης σακούλας προκαλέι τόση στεναχώρια στη Grace. Μας το είπες πριν 5 σελίδες! Και αν ακούσω τη λέξη τέλειος άλλη μια φορά... 

 Η αφήγηση είναι χωρισμένη στα 2 (παρόν και παρελθόν), πράγμα που συνήθως βοηθάει στη δημιουργία του σασπένς. Αυτό που δεν βοηθάει το βιβλίο γενικά είναι η έλειψη σύνδεσης με την πραγματικότητα στο πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Πράγματα συμβαίνουν απλώς για να εξυπηρετήσουν την πλοκή, χωρίς αληθοφάνεια ή βάση στις προσωπικότητες των χαρακτήρων. 

Και αν νομίζεις ότι τουλάχιστον οι χαρακτήρες σώζουν την κατάσταση, θα απογοητευτείς λιγάκι... Ακόμη και αν ο Jack είναι αρκετά πιστευτός ως προς αυτό που είναι (απολύτως σατανικός επειδή -σωστά το μάντεψες!- μεγάλωσε σε μία οικογένεια όπου η βία και η κακοποίηση ήταν καθημερινο φαινόμενο), έρχεται ο χαρακτήρας της Grace να τα ισοπεδώσει όλα. Η Grace υποτίθεται πως είναι μία νέα, μοντέρνα και δυναμική γυναίκα που αγαπά 2 πράγματα: τη δουλειά της και τη Milly, την αδερφή της η οποία πάσχει από σύνδρομο Down και την οποία οι γονείς τους ποτέ δε θέλησαν και ποτέ δεν αγάπησαν. Ερωτεύεται κεραυνοβόλα και παράφορα τον πρωταγωνιστή μας επειδή είναι ο τέλειος (είχα λίγη ώρα να το χρησιμοποιήσω ε;) gentleman. Αυτός με τη σειρά του θέλει να την παντρευτεί αμέσως (συναγερμός Νο 1) και να πάρουν και την αδερφή της να ζήσει μαζί τους. Φυσικά η Grace πρέπει να αφήσει τη δουλειά της (συναγερμός Νο 2), αλλά όλα καλά. Ο Jack κερδίζει αρκετά και για τους τρεις... Της χτίζει ένα σπίτι που δεν επιτρέπεται να δει πριν τον γάμο (συναγερμός Νο 3) και σιγά σιγά την αποξενώνει από τους φίλους και τους συγγενείς της... Παρ' όλα αυτά το κορίτσι μας τον παντρέυεται! Από εδώ και έπειτα, ο Jack αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό και σελίδα παρά σελίδα η Grace εκπλήσσεται από κάθε επίδειξη της κακίας του...

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι λιγάκι στερεότυπα Αμερικανών που ζουν στα προάστια και η Esther, ο μόνος χαρακτήρας με προοπτικές να σώσει την κατάσταση μένει αναξιοποίητος.

Δε θα σου πω να μην το διαβάσεις. Σπανίως το κάνω. Δε θα σου πω όμως και να το διαβάσεις. Και κάπου εδώ, δε θα ξαναμιλήσω άλλο γι' αυτό το βιβλίο...

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2087118205

Read More

Origin

Μετά το Inferno είχα αποφασίσει πως η σχέση μου με τον καθηγητή Langdon είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της και έπρεπε να τελειώσει. Το Inferno ήταν στην ουσία μία δεύτερη ευκαιρία στον Dan Brown μετά το απογοητευτικό -κατά τη γνώμη μου- Last Symbol. Και, αν και μου φάνηκε καλύτερο, δεν ήταν αρκετό για να μου αλλάξει γνώμη... Όταν κυκλοφόρισαν οι πρώτες αφίσες για το Origin δεν τις πλησίαζα καν, το έπαιζα υπεράνω. "Αφού είπαμε, δεν ξαναασχολούμαστε μαζί του". Για να διαβάζεις όμως αυτό το post, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη... Τι συνέβη; Η Βαρκελώνη συνέβη. Και το κορίτσι αυτό την αγαπάει τη Βαρκελώνη! Πριν καν την επισκεφτώ, την αγαπούσα και αν κάποιος μου έδινε την ευκαιρία να ζήσω εκεί, θα το έκανα ευχαρίστως!

To Origin όμως ξεκινάει στο Bilbao, όπου ο αινιγματικός Edmond Kirsch, καλός φίλος και παλιός μαθητής του Robert Langdon, ετοιμάζεται να κάνει μια αποκάλυψη που θα τραντάξει τα θεμέλια της θρησκείας και θα δώσει την απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (όχι, δεν είναι 42). Όπως όμως φαντάζεσαι, τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αναμενόμενο τρόπο και έτσι ο αγαπημένος καθηγητής, συνοδευόμενος για ακόμη μία φορά από βοηθό γένους θηλυκού, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. 

Όλα τα στοιχεία που αγαπάς να μισείς ή που μισείς να αγαπάς στα βιβλία του Dan Brown είναι εδώ: η πανέμορφη πόλη που χρησιμεύει ως σκηνικό για την ιστορία και για την οποία θα μάθεις πολλά και ενδιαφέροντα, η πανέμορφη, πανέξυπνη και δυναμική βοηθός, μια ποικιλία χαρακτήρων για να διαλέξεις τον ένοχο, μυστήρια που πρέπει να λυθούν, εμβληματικά μνημεία και έργα τέχνης, ο Langdon να γνωρίζει πράγματα, ο Langdon να συνειδητοποιεί πράγματα, οι περισσότεροι χαρακτήρες να σκέφτονται πόσο κακό κάνει στην ανθρωπότητα η μισαλλοδοξία και πόσο σημαντική είναι η αποδοχή ιδεών διαφορετικών από τις δικές μας και φυσικά το plot twist. Δε θα σου πω ψέματα. Αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο twist για εμένα. Απλώς γιατί όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να σε κατευθύνει προς μία κατεύθυνση (και κάθε συγγραφέας μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του το κάνει) εσύ πρέπει να κοιτάζεις από την άλλη. Και από το στιγμή που μου μπήκε η ιδέα, κάθε τι που γινόταν, απλώς "κούμπωνε". 

Δεν μου αφαίρεσε καθόλου όμως από την απόλαυση του βιβλίου. Γιατί αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο Dan Brown, αυτό είναι να γράφει βιβλία ευκολοδιάβαστα, με γρήγορο ρυθμό, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον με γρίφους, αινίγματα, κώδικες και τη δοκιμασμένη συνταγή του αργού ψησίματος, μεταφέροντας τη δράση μια από εδώ, μια από εκεί, ειδικά λίγο πριν σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό. Ή αμέσως μετά. 

Εντάξει, το γράψιμό του δεν είναι ούτε Ian McEwan, ούτε Kazuo Ishiguro και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα κερδίσει ποτέ το Nobel λογοτεχνίας. Εγώ πάντως παραδίνομαι. Με τον Robert Langdon περνάω καλά τελικά. Και στην επόμενη περιπέτειά του, δεν θα το παίξω και τόσο δύσκολη. Μη σου πω θα προπαραγγείλω κιόλας! 

Δες το και εδώ:

https://www.goodreads.com/review/show/2163564891

Read More

Η ιδιωτική ζωή των δέντρων

Τους τελευταίους μήνες περνούσε πολύ συχνά από μπροστά μου (κυρίως στην #photobooktuesday του αγαπημένου So little sleeping and so much reading ), και να που έφτασε και στα δικά μου χέρια... 

Στην Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων του Alejandro Zambra παρακολουθούμε μια νύχτα στη ζωή του Χουλιάν, μια νύχτα όπως κάθε άλλη, που ο Χουλιάν σκαρφίζεται και διηγείται παράξενες ιστορίες με δέντρα  στην Ντανιέλα, τη θετή του κόρη. Και ταυτόχρονα μια νύχτα σαν καμιά άλλη, γιατί η Βερόνικα, η μητέρα της Ντανιέλα και σύντροφος του Χουλιάν, καθυστερεί να επιστρέψει στο σπίτι.

Παρά το μικρό του μέγεθος (ούτε 100 σελίδες), το βιβλίο αυτό είναι τόσο γεμάτο. Γεμάτο από την αγάπη του Χουλιάν για τη Βερόνικα, αλλά και την Ντανιέλα, από τις αναμνήσεις του, την αγωνία, την προσπάθειά του να μην αφήσει την απελπισία να τον νικήσει, να κρατήσει τα πράγματα φυσιολογικά για χάρη της Ντανιέλα μέχρι να επιστρέψει η Βερόνικα (ή μπορεί και όχι).

Αν ψάξεις για κριτικές θα το βρεις να αναφέρεται ως "αλληγορία για την αγάπη", "ύμνος στην αγάπη" και άλλα βαρύγδουπα, αλλά νομίζω πως δεν του ταιριάζουν. Δε φιλοσοφεί χωρίς λόγο για να γεμίσει σελίδες. Δε χρειάζεται γλαφυρές περιγραφές ή ποιητικές μεταφορές για να σε κερδίσει.

Η Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων είναι ένα μικρό διαμαντάκι, τόσο απλό και καθαρό, που σίγουρα αξίζει την προσοχή σου. Και τώρα που και ο Σεπτέμβρης το ευνοεί, βγες να το απολαύσεις στο μπαλκόνι σου παρέα με μια λιχουδιά ή δυό...

(για το κέικ λεμόνι και τη λεμονάδα που το συνοδεύει θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή)

 

Δες το και εδώ:

 https://www.goodreads.com/review/show/2095186486

Read More