SOCIAL MEDIA

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σειρές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σειρές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

Βιβλιοκριτική: Incendiary


 

"I am a shadow, I am a drop of ink. Vengeance in the night.

 I'm a Robari."


Όταν αυτές οι κομψές γαλλικές ομορφιές μου χτύπησαν την πόρτα, δύο πράγματα συνέβησαν ταυτόχρονα: η καρδιά μου φώναξε "Φάτα" και το μυαλό μου άρχισε να στήνει σκηνικά φωτογράφισης με διάφορα βιβλία. Ναι φίλοι μου, κατάφερα και συγκρατήθηκα αρκετά ώστε να βγάλω μερικές φωτογραφίες πριν τα καταβροχθίσω! Δοξάστε με! Το βιβλίο που κέρδισε μια θέση δίπλα στα macaron ήταν το Incendiary, κυρίως λόγω των χρωμάτων στο εξώφυλλο, αλλά και επειδή περίμενε αρκετό καιρό τη σειρά του για να διαβαστεί και άλλο τόσο για να γράψω γι' αυτό.

Το Incendiary λοιπόν ήταν το βιβλίο του Απριλίου του 2020 (!) του Fairyloot. Όχι πολύ καινούργιο, αλλά... Είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς Hollow Crown, της οποίας το δεύτερο βιβλίο θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες και έχει ένα πανέμορφο εξώφυλλο, το οποίο από μόνο του αποτελεί λόγο για να το έχω στη βιβλιοθήκη μου.



Γενικά για το βιβλίο

Το Incendiary είναι λίγο στανταράκι YA Fantasy. Διαθέτει όλα τα κλισέ της κατηγορίας: μαγεία, η οποία φυσικά για κάποιο λόγο θεωρείται κάτι κακό και εξοντώνεται, αντίσταση, ορφανή, μοναχική πρωταγωνίστρια που δεν ταιριάζει πουθενά, undercover επιχείρηση, έναν ιδιόρρυθμο βοηθό, όμορφο αλλά αλαζονικό πρίγκιπα, ερωτικό τρίγωνο, αυτά μου περνάνε αυτήν τη στιγμή από το μυαλό. Το θέμα είναι ότι η Zoraida Cordoba τα συνδυάζει αρκετά καλά και το βιβλίο δεν κουράζει.

Υπόθεση

Το βιβλίο μας μεταφέρει σε έναν τόπο που μοιάζει πολύ με την Ισπανία την εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Όπως και στην πραγματικότητα, η μαγεία είναι κάτι κακό που απαγορεύεται και οι άνθρωποι με το χάρισμά της καταδιώκονται, φυλακίζονται και εκτελούνται. Η πρωταγωνίστρια η Ρενάτα είναι μέλος της αντίστασης, αλλά λόγω του είδους του χαρίσματος που διαθέτει και μιας σκοτεινής περιόδου στο παρελθόν της οι υπόλοιποι την φοβούνται και την αποφεύγουν. Όταν το αγόρι που αγαπά αιχμαλωτίζεται, η Ρενάτα ξεκινάει μία αποστολή διάσωσης που θα τη φέρει στο μέρος όπου ξεκίνησαν όλα.

Χαρακτήρες

Η κεντρική πρωταγωνίστρια είναι η Ρενάτα, ένα ορφανό κορίτσι και μέλος της αντίστασης. Είναι δυναμική, πεισματάρα, όχι ιδιαίτερα παρορμητική και εγωίστρια, την οποίας όμως σχεδόν κανένα άλλο μέλος της αντίστασης δεν εμπιστεύεται λόγω του ιδιαίτερου χαρίσματός της. Το χάρισμά προσωπικά δεν το έχω συναντήσει σε κάποιο άλλο βιβλίο και είναι ότι μπορεί να αφαιρέσει αναμνήσεις από όποιον αγγίζει με καταστροφικές συνέπειες. Αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα είναι ότι η χρήση της μαγείας της δεν έρχεται χωρίς κόστος για την ίδια, κάτι που δεν συναντάμε συχνά. Έτσι είναι κάτι που δεν χρησιμοποιείται αλόγιστα για να τη γλυτώσει από κάθε δύσκολη θέση στην οποία θα βρεθεί. Είναι βέβαια και η φύση του τέτοια που η χρησιμότητά του είναι λίγο περιορισμένη σε καταστάσεις κινδύνου. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η αυτοαμφισβήτηση, ευτυχώς όμως δεν καταλήγει σε γκρίνια.

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι αρκετά καλογραμμένοι, δρουν βάσει της προσωπικότητας τους και όχι εξυπηρετώντας την πλοκή. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας μας παρουσιάζονται και τα υπόλοιπα τρία χαρίσματα, χωρίς ωστόσο να αναλύονται ιδιαίτερα, αν και ο αριθμός τους είναι αρκετά μικρός για να αφήσει περιθώρια περαιτέρω ανάπτυξης. Θεωρώ πως είναι κάτι που θα δούμε περισσότερο στο δεύτερο βιβλίο (αν κρίνω και από τον τίτλο του) και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. 

Πλοκή - Εξέλιξη

Η ιστορία κυλάει με ωραίο και σταθερό ρυθμό, χωρίς να κάνει κάπου κοιλιά. Συμβαίνουν αρκετά πράγματα, υπάρχουν αποκαλύψεις καθώς η Ρενάτα έχει πολλές καταπιεσμένες αναμνήσεις οι οποίες περιέχουν αρκετές πληροφορίες που βοηθούν αρκετά στην εξέλιξη της πλοκής. Λίγο πριν το τέλος ανεβάζει ρυθμό και μετά και την μεγάλη ανατροπή ήθελα τη συνέχεια χθες. Οκ, από ένα σημείο και μετά υποψιάστηκα προς τα πού πάει, οπότε ήταν περισσότερο επιβεβαίωση παρά ανατροπή, αλλά και δεν μου χάλασε κάτι.



Σε γενικές γραμμές το βιβλίο ήταν τόσο όσο. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να πω ότι το είχα συνέχεια στο μυαλό μου, αυτό που με το που βρίσκεις λίγο χρόνο τρέχεις να το πιάσεις στα χέρια σου για να προλάβεις να διαβάσεις έστω δυο, τρεις σελίδες. Βέβαια. έχω ήδη προπαραγγείλει το επόμενο. 

Τα αδιάβαστα στα ράφια με κοιτάζουν περίεργα...

3,5 αστεράκια




Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017

Origin



Μετά το Inferno είχα αποφασίσει πως η σχέση μου με τον καθηγητή Langdon είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της και έπρεπε να τελειώσει. Το Inferno ήταν στην ουσία μία δεύτερη ευκαιρία στον Dan Brown μετά το απογοητευτικό -κατά τη γνώμη μου- Last Symbol. Και, αν και μου φάνηκε καλύτερο, δεν ήταν αρκετό για να μου αλλάξει γνώμη... Όταν κυκλοφόρισαν οι πρώτες αφίσες για το Origin δεν τις πλησίαζα καν, το έπαιζα υπεράνω. "Αφού είπαμε, δεν ξαναασχολούμαστε μαζί του". Για να διαβάζεις όμως αυτό το post, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη... Τι συνέβη; Η Βαρκελώνη συνέβη. Και το κορίτσι αυτό την αγαπάει τη Βαρκελώνη! Πριν καν την επισκεφτώ, την αγαπούσα και αν κάποιος μου έδινε την ευκαιρία να ζήσω εκεί, θα το έκανα ευχαρίστως!

To Origin όμως ξεκινάει στο Bilbao, όπου ο αινιγματικός Edmond Kirsch, καλός φίλος και παλιός μαθητής του Robert Langdon, ετοιμάζεται να κάνει μια αποκάλυψη που θα τραντάξει τα θεμέλια της θρησκείας και θα δώσει την απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (όχι, δεν είναι 42). Όπως όμως φαντάζεσαι, τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αναμενόμενο τρόπο και έτσι ο αγαπημένος καθηγητής, συνοδευόμενος για ακόμη μία φορά από βοηθό γένους θηλυκού, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. 

Όλα τα στοιχεία που αγαπάς να μισείς ή που μισείς να αγαπάς στα βιβλία του Dan Brown είναι εδώ: η πανέμορφη πόλη που χρησιμεύει ως σκηνικό για την ιστορία και για την οποία θα μάθεις πολλά και ενδιαφέροντα, η πανέμορφη, πανέξυπνη και δυναμική βοηθός, μια ποικιλία χαρακτήρων για να διαλέξεις τον ένοχο, μυστήρια που πρέπει να λυθούν, εμβληματικά μνημεία και έργα τέχνης, ο Langdon να γνωρίζει πράγματα, ο Langdon να συνειδητοποιεί πράγματα, οι περισσότεροι χαρακτήρες να σκέφτονται πόσο κακό κάνει στην ανθρωπότητα η μισαλλοδοξία και πόσο σημαντική είναι η αποδοχή ιδεών διαφορετικών από τις δικές μας και φυσικά το plot twist. Δε θα σου πω ψέματα. Αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο twist για εμένα. Απλώς γιατί όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να σε κατευθύνει προς μία κατεύθυνση (και κάθε συγγραφέας μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του το κάνει) εσύ πρέπει να κοιτάζεις από την άλλη. Και από το στιγμή που μου μπήκε η ιδέα, κάθε τι που γινόταν, απλώς "κούμπωνε". 

Δεν μου αφαίρεσε καθόλου όμως από την απόλαυση του βιβλίου. Γιατί αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο Dan Brown, αυτό είναι να γράφει βιβλία ευκολοδιάβαστα, με γρήγορο ρυθμό, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον με γρίφους, αινίγματα, κώδικες και τη δοκιμασμένη συνταγή του αργού ψησίματος, μεταφέροντας τη δράση μια από εδώ, μια από εκεί, ειδικά λίγο πριν σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό. Ή αμέσως μετά. 

Εντάξει, το γράψιμό του δεν είναι ούτε Ian McEwan, ούτε Kazuo Ishiguro και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα κερδίσει ποτέ το Nobel λογοτεχνίας. Εγώ πάντως παραδίνομαι. Με τον Robert Langdon περνάω καλά τελικά. Και στην επόμενη περιπέτειά του, δεν θα το παίξω και τόσο δύσκολη. Μη σου πω θα προπαραγγείλω κιόλας! 

Δες το και εδώ:





Βιβλιοκριτική: Incendiary

  "I am a shadow, I am a drop of ink. Vengeance in the night.  I'm a Robari." Όταν αυτές οι κομψές γαλλικές ομορφιές μου χτύπη...