Βιβλιοκριτική: Ένας Άνθρωπος που τον Έλεγαν Οβ

 

"Ο θάνατος είναι παράξενο πράγμα. Οι άνθρωποι ζούνε όλη τους τη ζωή σαν να μην υπάρχει, και όμως συχνά είναι ένα από τα μεγαλύτερα κίνητρα για να ζήσει κανείς. [...] Γιατί ο μεγαλύτερος φόβος του θανάτου είναι πάντα μήπως μας προσπεράσει. Και μας αφήσει εκεί μόνους."

Τελειώνοντας το Άνθρωποι με Άγχος συνειδητοποίησα πως το μόνο από τα μυθιστορήματα του Backman που δεν είχα διαβάσει είναι το πρώτο του. Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει έτσι. Έπρεπε να το διορθώσω. Και το διόρθωσα.

Στο Ένας Άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ πρωταγωνιστής είναι φυσικά ο Οβ, ένας μοναχικός και γκρινιάρης ηλικιωμένος. Ο Οβ εκνευρίζεται με τους πάντες γύρω του και όπως είναι λογικό δεν έχει και πολλές συμπάθειες στη γειτονιά όπου ζει. Αυτό θα αλλάξει με την άφηξη της Παρβανέχ και της οικογένειάς της, η οποία εισβάλλει στη ζωή του προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση.

Οι προσδοκίες μου από τον Backman είναι πάντα υψηλές, ακόμη και όταν πρόκειται για το πρώτο του μυθιστόρημα. Και όπως δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ, έτσι και τώρα. Ο Οβ είναι ένας χαρακτήρας που κανονικά θα έπρεπε να αντιπαθώ. Βλέπει μόνο τα στραβά στους ανθρώπους γύρω του και θεωρεί πως μπορεί να κάνει τα πάντα καλύτερα από αυτούς (συνήθως βέβαια έχει δίκιο). Και κάπου εκεί άρχισε να μου θυμίζει λίγο τον παππού μου, που πάντα ήθελε να καταπιάνεται με κάτι να μαστορεύει, που είχε ό,τι εργαλείο μπορούσες να φανταστείς και που, ναι, θεωρούσε πως μπορούσε να κάνει τα πάντα καλύτερα από τους άλλους (και συνήθως είχε δίκιο). Ευτυχώς δεν ήταν και γκρινιάρης.

Ο Backman αγκαλιάζει τον Οβ με καλοσύνη και χιούμορ. Ξεδιπλώνει τη ζωή του και προσφέρει όλες τις λεπτομέρειες που χρειάζεται κανείς για να τον κατανοήσει και τελικά να τον αγαπήσει. Η σχέση του με τη γυναίκα του είναι γεμάτη τρυφερά και αστεία στιγμιότυπα και μια ζεστασιά που υπάρχει μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους που μπόρεσαν να δουν πραγματικά την ουσία και την ψυχή του άλλου. Η Σόνια είναι το χρώμα στη ζωή του Οβ και όταν εκείνη χάνεται όλα γίνονται γκρίζα. Η μοναξιά και το πώς τη βιώνουν τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν είναι ένα θέμα για το οποίο διαβάζω συχνά και είναι πραγματικά λυπηρό να το περνάει κανείς αυτό, ειδικά προς το τέλος της ζωής του. 

Η είσοδος της Παρβανέχ και της οικογένειάς της στη ζωή του Οβ βάζει τη ζωή του Οβ σε μία τροχιά που ο ίδιος δεν θα φανταζόταν ποτέ και τη γεμίζει με ένα τσούρμο φασαριόζικους και ετερόκλητους ανθρώπους και μία ταλαιπωρημένη αδέσποτη γάτα. Η καλοσύνη που του δείχνει η Παρβανέχ, δίνοντάς του τρόπους να νιώσει χρήσιμος ξανά ζεσταίνει την καρδιά και εύχομαι να υπήρχε μια Παρβανέχ στη ζωή κάθε ανθρώπου που που το έχει ανάγκη.

Και αν κρατάω κάτι από το βιβλίο είναι αυτό: Ας έχουμε τα μάτια μας και την καρδιά μας ανοιχτά όπως η Παρβανέχ. Οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες. Το σημαντικότερο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι η καλοσύνη.

5 αστεράκια

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Broken Hill Publishers.

Read More

Βιβλιοκριτική: Άνθρωποι με Άγχος

 

"Μερικές φορές κοιτάζουμε γύρω μας, στον χώρο εργασίας μας ή στις συναντήσεις γονέων, ή στον δρόμο, και διαπιστώνουμε με τρόμο ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μόνο εμείς πρέπει να προσποιούμαστε. Όλοι οι άλλοι έχουν τα μέσα και τον έλεγχο και την αντοχή να κάνουν τα πάντα".

Τον Fredrik Backman τον αγαπώ. Είναι στο top three των αγαπημένων μου συγγραφέων. Τα βιβλία του με κάνουν να νιώθω σαν να επιστρέφω σπίτι μετά από μια κρύα και κουραστική μέρα. Επιστρέφω εκεί που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν. Το γράψιμό του είναι για μένα πολύ προσωπικό, ακόμη και αν δεν έχω ζήσει όλες τις καταστάσεις που αναφέρει. Σαν να είναι ο μοναδικός που εκπέμπει σ' αυτήν την ιδιαίτερη συχνότητα μέσα μου. Το Άνθρωποι με Άγχος είναι το τελευταίο του βιβλίο και θέλω να σου πω ότι κανένα άγχος δεν είχα για το αν θα μου αρέσει. Τόσο πολύ τον εμπιστεύομαι. Ειμαι σίγουρη πως και τη λίστα με τα ψώνια του να διαβάσω, πάλι θα βουρκώσω.

Το Άνθρωποι με Άγχος είναι η ιστορία μιας ομηρίας μετά από μία ληστεία που δεν εξελίγθηκε όπως θα έπρεπε. Η λήστής που την επιχείρησε, στην προσπάθειά της να γλυτώσει από την αστυνομία, θα καταφύγει σε ένα διαμέρισμα γεμάτο πιθανούς αγοραστές, ενώ έξω στον δρόμο δύο αστυνομικοί προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση και τη μεταξύ τους σχέση.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο η ιστορία έχει να κάνει με το άγχος και τις απερίσκεπτες και βλακώδεις πράξεις στις οποίες πολλές φορές αυτό μας οδηγεί. Οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται από τις συνθήκες να έρθουν κοντά (κάποιοι παρά τη θέλησή τους) και να μοιραστούν τους φόβους τους με αγνώστους. Παρά τον αριθμό τους και το γεγονός ότι κανείς τους δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή περισσότερο από τους υπολοίπους, είναι ολοκληρωμένοι, καθένας με τις ιδιοτροπίες, το φως και το σκοτάδι με το οποίο παλεύει. Στους περισσότερους μπόρεσα να δω και ένα δικό μου κομμάτι και να τους αγαπήσω όλους εξίσου. 

Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο όπως η αγάπη του γονιού για το παιδί του και πού μπορεί να τον οδηγήσει, η μοναξιά, η απέχθεια προς τον εαυτό μας, οι τύψεις, η αγωνία να είμαστε αρκετοί, οι βιαστικές πρώτες εντυπώσεις και πόσο λανθασμένες είναι συχνά και ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Καθώς διάβαζα αναρωτιώμουν πώς θα αντιδρούσα στη θέση του κάθε χαρακτήρα, πόσο διαφορετικά θα χειριζόμουν την ίδια κατάσταση.

Όπως είπα και πριν ο Backman πάντα χτυπάει στην καρδιά για μένα και γι' αυτότον αγαπώ. Η γραφή του είναι παραπλανητικά απλή, με βάζει πάντα μέσα στην ψυχή των χαρακτήρων του να δω την αλήθεια τους. Η καρδιά μου σπάει για όλα αυτά που τους πληγώνουν και χαίρεται  με όλες τις μικρές ή μεγάλες καλοσύνες  που τους ανακουφίζουν. Το δάκρυ βέβαια κορόμηλο, μη γελιέσαι! Έτσι, ανακατεμένα τα δάκρυα της λύπης με αυτά της χαράς... Κάπως έτσι ήρθε η κάθαρση. Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι το βιβλίο δεν είναι η ιστορία μιας ληστείας που δεν εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε, αλλά η ιστορία μιας ληστείας που εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα έπρεπε.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

5 αστεράκια

Το έχεις διαβάσει; Πώς σου φάνηκε;

Read More

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη

"Όλα τα 7χρονα παιδιά αξίζει να έχουν σούπερ ήρωες... Και όποιος δε συμφωνεί, είναι στην πραγματικότητα εντελώς βλάκας."

  Αυτό πιστεύει η γιαγιά της Έλσας. Η γιαγιά είναι η καλύτερη φίλη της Έλσας. Στην πραγματικότητα, η γιαγιά είναι η μοναδική της φίλη. Μαζί ταξιδεύουν σε φανταστικές χώρες και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες, επειδή η γιαγιά είναι, όπως όλοι πιστεύουν, λιγάκι τρελή. Όταν η γιαγιά πεθαίνει, αφήνει στην Έλσα ένα "χάρτη" που θα την οδηγήσει σε ένα κυνήγι θησαυρού, τη μεγαλύτερη περιπέτεια απ' όλες.

Με φόντο μια πολυκατοικία κάπου στη Σουηδία και θίασο, τους ιδιόρρυθμους κατοίκους της, η μικρή πρωταγωνίστρια, με τη  συνδρομή των πιο παράξενων βοηθών, ακολουθεί τα ψίχουλα που άφησε πίσω η γιαγιά για να ανακαλύψει τη ζωή της μοναδικής αυτής γυναίκας,  τη μαγική χώρα που έπλασε και την αλήθεια για τους κατοίκους της και την ιστορία τους. 

Φαντασία, παραμυθένια πλάσματα, μαγικές περιπέτειες, παρεξηγημένοι χαρακτήρες και μια μικρούλα που λατρεύει τον Harry Potter και τους X Men... Τι άλλο να ζητήσει η μικρή μου νερντουλοκαρδιά; Στο σημείο αυτό θα ήθελα να απονέμω 50 πόντους στον Fredrik Backman για το εξαιρετικό χτίσιμο του χαρακτήρα της Έλσας, καθώς φρόντισε να την κάνει όχι μόνο κατ' όνομα  Gryffindor, αλλά να το επιβεβαιώνει και η ίδια με τη συμπεριφορά της σε κάθε σελίδα. 50 βαθμούς στον Fredrik Backman λοιπόν (ο οποίος ανήκει ξεκάθαρα στο Ravenclaw) για την προσοχή του στις λεπτομέρειες! 

Παρά το ανάλαφρο περιτύλιγμα όμως, το βιβλίο θίγει θέματα όπως η οικογένεια  (όπου και αν τη βρίσκει κανείς), η διαφορετικότητα και η αποδοχή της, η κατανόηση, η συγχώρεση και οι ιστορίες από τη Σχεδόν Ξυπνητή Χώρα κρύβουν συμβουλές για την Έλσα όταν η γιαγιά δε θα είναι πια μαζί της. 

Αν είσαι έστω και λίγο ονειροπαρμένος (όπως εγώ) και οι ιστορίες για χώρες μαγικές, δράκους, ιππότες, τέρατα, μυθικούς ήρωες, κατάρες και δυναμικές πριγκίπισσες κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα (όπως τη δική μου), τότε αυτό είναι το επόμενο βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις!

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2246402495

Read More