SOCIAL MEDIA

Σάββατο 17 Μαρτίου 2018

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη





"Όλα τα 7χρονα παιδιά αξίζει να έχουν σούπερ ήρωες... Και όποιος δε συμφωνεί, είναι στην πραγματικότητα εντελώς βλάκας."

  Αυτό πιστεύει η γιαγιά της Έλσας. Η γιαγιά είναι η καλύτερη φίλη της Έλσας. Στην πραγματικότητα, η γιαγιά είναι η μοναδική της φίλη. Μαζί ταξιδεύουν σε φανταστικές χώρες και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες, επειδή η γιαγιά είναι, όπως όλοι πιστεύουν, λιγάκι τρελή. Όταν η γιαγιά πεθαίνει, αφήνει στην Έλσα ένα "χάρτη" που θα την οδηγήσει σε ένα κυνήγι θησαυρού, τη μεγαλύτερη περιπέτεια απ' όλες.

Με φόντο μια πολυκατοικία κάπου στη Σουηδία και θίασο, τους ιδιόρρυθμους κατοίκους της, η μικρή πρωταγωνίστρια, με τη  συνδρομή των πιο παράξενων βοηθών, ακολουθεί τα ψίχουλα που άφησε πίσω η γιαγιά για να ανακαλύψει τη ζωή της μοναδικής αυτής γυναίκας,  τη μαγική χώρα που έπλασε και την αλήθεια για τους κατοίκους της και την ιστορία τους. 

Φαντασία, παραμυθένια πλάσματα, μαγικές περιπέτειες, παρεξηγημένοι χαρακτήρες και μια μικρούλα που λατρεύει τον Harry Potter και τους X Men... Τι άλλο να ζητήσει η μικρή μου νερντουλοκαρδιά; Στο σημείο αυτό θα ήθελα να απονέμω 50 πόντους στον Fredrik Backman για το εξαιρετικό χτίσιμο του χαρακτήρα της Έλσας, καθώς φρόντισε να την κάνει όχι μόνο κατ' όνομα  Gryffindor, αλλά να το επιβεβαιώνει και η ίδια με τη συμπεριφορά της σε κάθε σελίδα. 50 βαθμούς στον Fredrik Backman λοιπόν (ο οποίος ανήκει ξεκάθαρα στο Ravenclaw) για την προσοχή του στις λεπτομέρειες! 

Παρά το ανάλαφρο περιτύλιγμα όμως, το βιβλίο θίγει θέματα όπως η οικογένεια  (όπου και αν τη βρίσκει κανείς), η διαφορετικότητα και η αποδοχή της, η κατανόηση, η συγχώρεση και οι ιστορίες από τη Σχεδόν Ξυπνητή Χώρα κρύβουν συμβουλές για την Έλσα όταν η γιαγιά δε θα είναι πια μαζί της. 

Αν είσαι έστω και λίγο ονειροπαρμένος (όπως εγώ) και οι ιστορίες για χώρες μαγικές, δράκους, ιππότες, τέρατα, μυθικούς ήρωες, κατάρες και δυναμικές πριγκίπισσες κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα (όπως τη δική μου), τότε αυτό είναι το επόμενο βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις!

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2246402495





Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2018

Πίσω από κλειστές πόρτες



Το Πίσω από Κλειστές Πόρτες είναι το είδος του βιβλίου που πραγματικά δεν σου αρέσει καθόλου (όχι επειδή σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα, αλλά επειδή είναι απλώς κακόοοο...), αλλά για κάποιο περίεργο και διεστραμένο λόγο συνεχίζεις να το διαβάζεις.

Μας μεταφέρει πίσω από τις πόρτες του τέλειου γάμου του Jack και της Grace. Για τους φίλους τους είναι το τέλειο ζευγάρι. Ζουν στο τέλειο σπίτι. Ο Jack είναι ο τέλειος άνδρας (όμορφος, γοητευτικός, καλλιεργημένος, υπερασπιστής των αδυνάτων, με λίγα λόγια ο τέλειος gentleman). Μαζί είναι οι τέλειοι οικοδεσπότες στα τέλεια δείπνα που διοργανώνουν. Αυτό που οι φίλοι τους δεν γνωρίζουν είναι πως πίσω από όλη αυτή την τελειότητα ο Jack είναι ένας σκληρός σαδιστής, που "φτιάχνεται" από τον φόβο που προκαλεί στους άλλους. Έστεισε την τέλεια παγίδα για την Grace, που ήταν τέλεια (και τελείως εδώ που τα λέμε) αφελής και τώρα είναι το τέλειο θύμα στο τέλεια οργανωμένο σχέδιό του. 

Έχεις αρχίσει να μετράς τα τέλειος και τέλεια; Να σου πω την αλήθεια, μπήκα κι εγώ στον πειρασμό όσο διάβαζα, αλλά δεν το κάνω ποτέ αυτό. (Παρ' όλα αυτά, μου αρέσουν τα στατιστικά, γι' αυτό αν τα μέτρησες ή βρήκες το νούμερο σε κάποιο άλλο review, μπορείς να με ενημερώσεις με ένα σχόλιο και σ' ευχαριστώ πολύ).

Αυτό είναι το πρώτο μου πρόβλημα με αυτό το βιβλίο. Το κακό γράψιμο που θυμίζει Φώσκολο. Συνεχείς, αχρείαστες επεξηγήσεις. B. A. Paris γλυκιά μου, μην υποβιβάζεις άλλο τη νοημοσύνη μας, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η θέα της μαύρης σακούλας προκαλέι τόση στεναχώρια στη Grace. Μας το είπες πριν 5 σελίδες! Και αν ακούσω τη λέξη τέλειος άλλη μια φορά... 

 Η αφήγηση είναι χωρισμένη στα 2 (παρόν και παρελθόν), πράγμα που συνήθως βοηθάει στη δημιουργία του σασπένς. Αυτό που δεν βοηθάει το βιβλίο γενικά είναι η έλειψη σύνδεσης με την πραγματικότητα στο πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Πράγματα συμβαίνουν απλώς για να εξυπηρετήσουν την πλοκή, χωρίς αληθοφάνεια ή βάση στις προσωπικότητες των χαρακτήρων. 

Και αν νομίζεις ότι τουλάχιστον οι χαρακτήρες σώζουν την κατάσταση, θα απογοητευτείς λιγάκι... Ακόμη και αν ο Jack είναι αρκετά πιστευτός ως προς αυτό που είναι (απολύτως σατανικός επειδή -σωστά το μάντεψες!- μεγάλωσε σε μία οικογένεια όπου η βία και η κακοποίηση ήταν καθημερινο φαινόμενο), έρχεται ο χαρακτήρας της Grace να τα ισοπεδώσει όλα. Η Grace υποτίθεται πως είναι μία νέα, μοντέρνα και δυναμική γυναίκα που αγαπά 2 πράγματα: τη δουλειά της και τη Milly, την αδερφή της η οποία πάσχει από σύνδρομο Down και την οποία οι γονείς τους ποτέ δε θέλησαν και ποτέ δεν αγάπησαν. Ερωτεύεται κεραυνοβόλα και παράφορα τον πρωταγωνιστή μας επειδή είναι ο τέλειος (είχα λίγη ώρα να το χρησιμοποιήσω ε;) gentleman. Αυτός με τη σειρά του θέλει να την παντρευτεί αμέσως (συναγερμός Νο 1) και να πάρουν και την αδερφή της να ζήσει μαζί τους. Φυσικά η Grace πρέπει να αφήσει τη δουλειά της (συναγερμός Νο 2), αλλά όλα καλά. Ο Jack κερδίζει αρκετά και για τους τρεις... Της χτίζει ένα σπίτι που δεν επιτρέπεται να δει πριν τον γάμο (συναγερμός Νο 3) και σιγά σιγά την αποξενώνει από τους φίλους και τους συγγενείς της... Παρ' όλα αυτά το κορίτσι μας τον παντρέυεται! Από εδώ και έπειτα, ο Jack αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό και σελίδα παρά σελίδα η Grace εκπλήσσεται από κάθε επίδειξη της κακίας του...

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι λιγάκι στερεότυπα Αμερικανών που ζουν στα προάστια και η Esther, ο μόνος χαρακτήρας με προοπτικές να σώσει την κατάσταση μένει αναξιοποίητος.

Δε θα σου πω να μην το διαβάσεις. Σπανίως το κάνω. Δε θα σου πω όμως και να το διαβάσεις. Και κάπου εδώ, δε θα ξαναμιλήσω άλλο γι' αυτό το βιβλίο...

Δες το και εδώ:
https://www.goodreads.com/review/show/2087118205
















Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017

Origin



Μετά το Inferno είχα αποφασίσει πως η σχέση μου με τον καθηγητή Langdon είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της και έπρεπε να τελειώσει. Το Inferno ήταν στην ουσία μία δεύτερη ευκαιρία στον Dan Brown μετά το απογοητευτικό -κατά τη γνώμη μου- Last Symbol. Και, αν και μου φάνηκε καλύτερο, δεν ήταν αρκετό για να μου αλλάξει γνώμη... Όταν κυκλοφόρισαν οι πρώτες αφίσες για το Origin δεν τις πλησίαζα καν, το έπαιζα υπεράνω. "Αφού είπαμε, δεν ξαναασχολούμαστε μαζί του". Για να διαβάζεις όμως αυτό το post, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη... Τι συνέβη; Η Βαρκελώνη συνέβη. Και το κορίτσι αυτό την αγαπάει τη Βαρκελώνη! Πριν καν την επισκεφτώ, την αγαπούσα και αν κάποιος μου έδινε την ευκαιρία να ζήσω εκεί, θα το έκανα ευχαρίστως!

To Origin όμως ξεκινάει στο Bilbao, όπου ο αινιγματικός Edmond Kirsch, καλός φίλος και παλιός μαθητής του Robert Langdon, ετοιμάζεται να κάνει μια αποκάλυψη που θα τραντάξει τα θεμέλια της θρησκείας και θα δώσει την απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (όχι, δεν είναι 42). Όπως όμως φαντάζεσαι, τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αναμενόμενο τρόπο και έτσι ο αγαπημένος καθηγητής, συνοδευόμενος για ακόμη μία φορά από βοηθό γένους θηλυκού, κατευθύνεται στη Βαρκελώνη, σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. 

Όλα τα στοιχεία που αγαπάς να μισείς ή που μισείς να αγαπάς στα βιβλία του Dan Brown είναι εδώ: η πανέμορφη πόλη που χρησιμεύει ως σκηνικό για την ιστορία και για την οποία θα μάθεις πολλά και ενδιαφέροντα, η πανέμορφη, πανέξυπνη και δυναμική βοηθός, μια ποικιλία χαρακτήρων για να διαλέξεις τον ένοχο, μυστήρια που πρέπει να λυθούν, εμβληματικά μνημεία και έργα τέχνης, ο Langdon να γνωρίζει πράγματα, ο Langdon να συνειδητοποιεί πράγματα, οι περισσότεροι χαρακτήρες να σκέφτονται πόσο κακό κάνει στην ανθρωπότητα η μισαλλοδοξία και πόσο σημαντική είναι η αποδοχή ιδεών διαφορετικών από τις δικές μας και φυσικά το plot twist. Δε θα σου πω ψέματα. Αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο twist για εμένα. Απλώς γιατί όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να σε κατευθύνει προς μία κατεύθυνση (και κάθε συγγραφέας μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του το κάνει) εσύ πρέπει να κοιτάζεις από την άλλη. Και από το στιγμή που μου μπήκε η ιδέα, κάθε τι που γινόταν, απλώς "κούμπωνε". 

Δεν μου αφαίρεσε καθόλου όμως από την απόλαυση του βιβλίου. Γιατί αν κάτι ξέρει να κάνει καλά ο Dan Brown, αυτό είναι να γράφει βιβλία ευκολοδιάβαστα, με γρήγορο ρυθμό, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον με γρίφους, αινίγματα, κώδικες και τη δοκιμασμένη συνταγή του αργού ψησίματος, μεταφέροντας τη δράση μια από εδώ, μια από εκεί, ειδικά λίγο πριν σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό. Ή αμέσως μετά. 

Εντάξει, το γράψιμό του δεν είναι ούτε Ian McEwan, ούτε Kazuo Ishiguro και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα κερδίσει ποτέ το Nobel λογοτεχνίας. Εγώ πάντως παραδίνομαι. Με τον Robert Langdon περνάω καλά τελικά. Και στην επόμενη περιπέτειά του, δεν θα το παίξω και τόσο δύσκολη. Μη σου πω θα προπαραγγείλω κιόλας! 

Δες το και εδώ:





Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017

NetGalley



 Αν διαβάζεις στα Αγγλικά, θέλεις να είσαι μέσα στα πράγματα (ή και μπροστά, γιατί όχι, όταν πάνε να σου προτίνουν το καινούργιο βιβλίο για το οποίο μιλάνε όλοι και εσύ το έχεις ήδη διαβάσει κανένα χρόνο πριν...) και αγαπάς τις νέες τεχνολογίες, τότε πρέπει να γνωρίσεις το NetGalley.

Το NetGalley είναι μία πλατφόρμα η οποία βοηθάει από τη μια τους εκδοτικούς οίκους να αποκτήσουν ένα πρώτο feedback για τις επικείμενες νέες εκδόσεις τους  και από την άλλη αναγνώστες σε όλο τον κόσμο να διαβάσουν πρώτοι βιβλία πριν την κυκλοφορία τους στο ευρύ κοινό, με αντάλλαγμα την ειλικρινή τους κριτική (στα social media ή σε προσωπικό ιστολόγιο). 

Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι εγγραφή στο https://www.netgalley.com , παρέχοντας πληροφορίες για τις αναγνωστικές σου προτιμήσεις και το πού δημοσιεύεις τις κριτικές σου, για να μπορέσουν να αξιολογήσουν τη "δύναμη" του κοινού σου. Είσαι πλέον έτοιμη να ξεκινήσεις τα request σου! Και να λάβεις και την ψηφιακή σου "κονκάρδα"!  



Professional Reader - Πόσο βιβλιοκούλ ακούγεται!


Τα βιβλία μπορείς να τα διαβάσεις στο smartphone, το tablet, τον υπολογιστή ή τον ηλεκτρονικό αναγνώστη σου (Kindle, Nook, Kobo ή Sony). Θα χρειαστεί να εγκαταστήσεις το Adobe Digital Editions (είναι δωρεάν και μπορείς να το βρεις εδώ: http://www.adobe.com/solutions/ebook/digital-editions.html ) , μία εφαρμογή για ανάγνωση στο smartphone ή το tablet (εγώ χρησιμοποιώ το Aldiko, το οποίο μπορείς να βρεις εδώ: http://www.aldiko.com ) και φυσικά πολύ καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας.

Αν είσαι ΟΚ με όλα αυτά, τότε Καλή Αρχή!



Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017

Η ιδιωτική ζωή των δέντρων




Τους τελευταίους μήνες περνούσε πολύ συχνά από μπροστά μου (κυρίως στην #photobooktuesday του αγαπημένου So little sleeping and so much reading ), και να που έφτασε και στα δικά μου χέρια... 


Στην Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων του Alejandro Zambra παρακολουθούμε μια νύχτα στη ζωή του Χουλιάν, μια νύχτα όπως κάθε άλλη, που ο Χουλιάν σκαρφίζεται και διηγείται παράξενες ιστορίες με δέντρα  στην Ντανιέλα, τη θετή του κόρη. Και ταυτόχρονα μια νύχτα σαν καμιά άλλη, γιατί η Βερόνικα, η μητέρα της Ντανιέλα και σύντροφος του Χουλιάν, καθυστερεί να επιστρέψει στο σπίτι.

Παρά το μικρό του μέγεθος (ούτε 100 σελίδες), το βιβλίο αυτό είναι τόσο γεμάτο. Γεμάτο από την αγάπη του Χουλιάν για τη Βερόνικα, αλλά και την Ντανιέλα, από τις αναμνήσεις του, την αγωνία, την προσπάθειά του να μην αφήσει την απελπισία να τον νικήσει, να κρατήσει τα πράγματα φυσιολογικά για χάρη της Ντανιέλα μέχρι να επιστρέψει η Βερόνικα (ή μπορεί και όχι).






Αν ψάξεις για κριτικές θα το βρεις να αναφέρεται ως "αλληγορία για την αγάπη", "ύμνος στην αγάπη" και άλλα βαρύγδουπα, αλλά νομίζω πως δεν του ταιριάζουν. Δε φιλοσοφεί χωρίς λόγο για να γεμίσει σελίδες. Δε χρειάζεται γλαφυρές περιγραφές ή ποιητικές μεταφορές για να σε κερδίσει.




Η Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων είναι ένα μικρό διαμαντάκι, τόσο απλό και καθαρό, που σίγουρα αξίζει την προσοχή σου. Και τώρα που και ο Σεπτέμβρης το ευνοεί, βγες να το απολαύσεις στο μπαλκόνι σου παρέα με μια λιχουδιά ή δυό...
(για το κέικ λεμόνι και τη λεμονάδα που το συνοδεύει θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή)


 


Δες το και εδώ:

 https://www.goodreads.com/review/show/2095186486




Βιβλιοκριτική: Incendiary

  "I am a shadow, I am a drop of ink. Vengeance in the night.  I'm a Robari." Όταν αυτές οι κομψές γαλλικές ομορφιές μου χτύπη...